SOS Hulpdienst

Een keer per week komen de Jonge Vrouwen van Dordrecht samen voor een activiteit. Een keer in de zoveel tijd is de activiteit dusdanig aangepast dat deze past in de 'Persoonlijke vooruitgang' van de meisjes. Vandaag hebben we aandacht besteed aan dienstbetoon. 

We hebben, in onderling overleg besloten om iemand, die geblesseerd geraakt was door een ongeluk thuis, te helpen met een kleine klus. Zo gezegd, zo gedaan..  Een fijne ervaring om jonge mensen te leren om dingen voor een ander te doen, zonder er iets voor terug te verlangen of te verwachten.

Dit deed me denken aan mijn jeugd. In mijn tienerjaren was mijn moeder nauw betrokken bij het op poten zetten van een SOS hulpdienst in Tilburg Noord. In mijn beleving was zij de spil van het geheel. Niet alleen had zij een ondernemerstalent, maar ze was tevens een kei in het vinden en organiseren van vrijwilligers. Alle medewerkers werkten pro Deo, inclusief zijzelf. 

Haar cliënten bestonden voornamelijk uit of zieke of oude mensen, die dringend hulp behoefde en waarvan de familie niet in staat was om hen terzijde te staan. De hulp die aangeboden werd, was bedoeld als tijdelijk, maar in veel gevallen werd er een oogje dicht geknepen.

Als mijn moeder niet direct een vrijwilliger kon vinden, dan had ze altijd wel, zoals ze aan de cliënt meldde '.... dochters thuis, die wel even konden helpen'. Van vrijwilligheid was niet altijd sprake. Met de overredingskracht van een doorgewinterde manager, wist ze, met name mij, te overtuigen om mijn spaarzame vrije tijd te geven aan hen die hulp nodig hadden.

Het begon met boodschappen doen voor een oudere dame, die er op stond om alleen in haar huis te blijven wonen, terwijl ze dit eigenlijk niet meer kon. Instanties die hulp boden aan dit soort 'gevallen' werkten traag en dus stuurde mijn moeder mij weer even langs. Dit even veranderde in weken, maanden en misschien wel een jaar lang. En denk niet maar niet dat de dame in kwestie altijd haar dankbaarheid toonde.... Wel nee, als ik de verkeerde melk mee gebracht had, werd ik door haar terug gestuurd en werd ze boos als ik haar verklaarde dat ik daar niet zoveel zin in had of aangaf dat ik daar geen tijd meer voor had.

Op jonge leeftijd kwam ik aanraking met mensen in geestelijke nood en/of zij die lichamelijke beperkingen kenden. Gaandeweg leerde ik inzien dat de werkelijke nood niet perse in de hulpvraag lag, dan wel de behoefte aan een vriendelijk woord of een bemoedigende glimlach of een luisterend oor.

Er zijn tijden geweest dat ik mijn moeder ik-weet-niet-wat-zou-willen-toewensen, vanwege het feit dat ze mij steeds inzette als vrijwilliger. Het kwam nooit gelegen en ik baalde als een stekker als het weer zover was. Ik ontdekte ook dat ik steeds 'het slachtoffer' binnen ons gezin was. Mijn andere broers en zussen werden minder vaak ingezet als ik. (Waarschijnlijk hadden zij betere smoezen dan ik!)

En nu.... Mijn moeder is er niet meer. Ik heb ook geen idee of de SOS Hulpdienst nog bestaat, maar ik weet een ding en dat ik dat ik er geen slecht mens van ben geworden. Integendeel, ik ben me bewust geworden dat mijn moeder een liefde voor anderen in mij ontwikkeld heeft. Een kostbare gave, die in deze wereld, waarin we nu leven, niet overal meer te vinden is.

Een verloren dag?

Met geen mogelijkheid kon ik vanochtend mijn bed uitkomen. Niet omdat het bed zo lekker warm was. Ook niet omdat ik lui was en zeker niet omdat ik geen zin had om op te staan. Nee, zo een keer in de zoveel tijd draait de wereld om me heen. Rechtop zitten, dan wel bewegen is dan funest. In erge gevallen word ik zo misselijk van het draaien, dat ik dezelfde reactie vertoon als iemand die uit een achtbaan komt die te heftig voor hem/haar was.

Ik roep dan altijd 'Ik ben weer teveel IN mijn hoofd geweest'. Op een of andere manier raak ik uit evenwicht... ben ik mijn balans kwijt.. En dat zegt eigenlijk al genoeg. Het lichaam weet blijkbaar exact aan te geven wanneer het tijd is voor rust; een stapje terug doen. Zo vertelt mijn lichaam ook wanneer ik een steen op mijn maag heb liggen (maagpijn) of wanneer ik geen woord uit mijn strot kan krijgen (keelpijn).

Door mijn duizeligheid moet ik afspraken afzeggen (geen sporten vandaag) en slaap ik erg veel. Ik kan niks doen - geen boek lezen of achter mijn schermpje duiken. Echt helemaal niks. De kunst is om zo min mogelijk in mijn hoofd te kruipen. De enige oplossing is ogen dicht en slapen. Eenmaal in slaap heb ik de minste last.

In het verleden baalde ik als een stekker en zag zo'n dag als een verloren dag. Een dag waarop je niets, maar dan ook helemaal niets kan doen voelde niet goed. Een productieve dag, dat telde. En hoe drukker ik me maakte, hoe langer de duizeligheid aanhield.

Ik ben wel wijzer nu. Niet dat ik sta te juichen als de duizeligheid zich meldt. Zeker niet. Ik blik terug op de afgelopen dagen; ontdek wat ik anders had moeten doen. Neem mijn verlies en luister en doe wat mijn lichaam aangeeft. 
En dat is geluid en beeld buiten sluiten en me een daagje terugtrekken. Het is niet anders...

Dit overgeven aan heeft mij een wijze les opgeleverd. Ik wil nog beter voor mezelf leren zorgen. Eerder pas op de plaats maken, zoals mijn vriendin altijd zo mooi weet te zeggen. Op tijd leren zien dat het tijd is voor even 'niks doen'. Als ik dit niet doe, zal mijn lichaam altijd weer opnieuw in verzet komen en drastische maatregelen nemen. 


N.B. Medici plaatsten mijn klachten onder de noemer 'Ziekte van Meniere', vooral ook omdat mijn oren 'piepen/zoemen' (hoewel ik geen doofheidsklachten ken).  

Stressmanagement (2)

Weer een daagje opleiding achter de rug. En o, wat geniet ik er van!
Nou moet ik eerlijk zeggen, dat we een uitzonderlijk leuke groep hebben. Respectvol,  enthousiast en eerlijk. Het is fijn als je je veilig mag wanen in een groep mensen die je niet of nauwelijks kent.
Meer en meer wordt het geleerde in de praktijk gebracht en dat levert soms prachtige resultaten op. Met soms emotionele, een andere keer leerzame en een enkele keer hilarische momenten.
Zes maanden theorie, verdeeld over vier modules, betekende voor mij een omslag. Eigenlijk al meteen na de eerste module. We bespraken onder meer over energiehuishouding van de mens. Na de theorie hebben we de balans opgemaakt van onze eigen energiehuishouding en dat was voor mij al heel confronterend. Nooit geweten dat ik zoveel energie verlies aan zaken die er eigenlijk niet toe doen. Zaken waaraan ik zelf bijvoorbeeld niets kan veranderen.. 

In de afgelopen module hebben we met name gesproken over communicatie. Ook hier ben ik mezelf, weliswaar gniffelend, tegen gekomen, wat maakt dat je in de praktijk beter oplet wat je zegt en hoe je dingen zegt. Zonder dat mijn gesprekspartner het weet is hij/zij de client-in-spe en oefen ik wat ik geleerd heb. Een heel simpel voorbeeld is het stellen van open vragen.Hubbie kwam er in het verleden nog vanaf met het beantwoorden van mijn vragen met een simpel ja of nee, maar dat is sinds een paar weken verleden tijd!
Volgende week rond ik de BASIC-opleiding af en na het maken van een reflectieverslag hoop ik in augustus student te zijn van de Professional opleiding. Ik heb er helemaal zin in. 

Miep, miep..

Zag je vanochtend, voordat het begon te regenen, een witte streep dwars door Zwijndrecht lopen, gevolgd door een enorme stofwolk? Men was er vast van overtuigd dat er gassen vrijgekomen waren van de chemische fabriek aan de overkant. Maar mensen, wees gerust, het waren slechts mijn sportmaatje en ik die, voor het eerst, samen zijn gaan hardlopen.


We hebben getracht de chi-running-houding aan te nemen met lopen. Een tip die ik van haar gekregen heb. Het rent anders. Het kost je minder energie en ik heb de indruk dat mijn botten en spieren er echt baat bij hadden.

Het lijkt alsof je je lichaam voorover laat vallen, waardoor je voeten automatisch een stap naar voren maakt. Het verschil voel je goed in je voeten. Je komt neer op de hele voet. Het is de moeite waard om de filmpjes op Youtube te bekijken. Ik vind het een prettige manier van lopen. Ik ben geen wetenschapper - ik ben slechts een leek. Een leek die probeert te luisteren naar haar lichaam.. En ik ben ervan overtuigd dat chi-running de manier is om blessures te voorkomen.

In december, afgelopen jaar, raakte ik geleidelijk aan geblesseerd aan mijn heup/been, waardoor lopen (en zelfs staan) een pijnlijke zaak werd. En toch blijft het hardlopen mij roepen. Zodra ik het in mijn ritme zit en ik mijn ademhaling onder controle heb en daarbij mijn hart voel/hoor pompen, dan ben ik in mijn element. Ik word er ook zo blij van. Mijn sportmaatje en ik waren opgetogen toen we lachend stopten met lopen. Niet dat we veel of lang gelopen hebben, maar het voelde zo ontzettend goed.

Hardlopen... of eigenlijk hoor ik het joggen te noemen, want echt hardlopen kan ik nog helemaal niet, is mijn life-saver. Als ik mij, door omstandigheden, niet lekker in mijn vel voel zitten, dan trek ik mijn schoenen aan en dan ga ik of een lang stuk wandelen of een stukje hardlopen. Ik knap er altijd van op! Of omdat ik trots ben op mezelf vanwege de prestatie die ik geleverd heb of het zijn de gelukshormonen in mijn lijf die mijn zinnen weten te verzetten. Jammer dat ik deze ervaring niet eerder ontdekt heb. 

Mijn tuintje..

Eigenlijk waren we van plan om de fietsen op de auto te zetten en 'ergens in Nederland' de natuur in te trekken om wat kilometers af te leggen. Het is er niet van gekomen.

Mijn hubbie, een man die zo uit Ierland geboren had kunnen zijn... licht rood haar, super blanke en dunne huid, welke erg snel verbrandt. Tel daarbij op dat het meest Noordelijke topje vergane glorie is van een flinke bos krullend haar. Dan begrijp je waarschijnlijk dat fietsen in deze hitte vragen om problemen betekent. Zijn kalend hoofd is in de loop der tijd al aardig gebruind, in vergelijking met de rest van zijn lichaam, maar het blijft een risico om lang in de zon te zijn.

Maar niet getreurd, want ik heb de smaak te pakken van het opknappen van ons tuintje. Ons tuintje is niet groot, maar iedere keer weer als de bloembakken gevuld zijn en het onkruid weggehaald is, de tuinkruiden weer aangevuld zijn en de tuinstoelen weer buiten staan, dan haal ik diep adem en beland ik in een zen-sfeer!

Tuinkruiden

Hoewel we het niet breed hebben en ik totaal geen gevoel heb voor home-architecture, ben ik ieder jaar weer happy met het resultaat. OK- ik droom van een mooie nieuwe tuinset en ik zou meer fruitbomen willen hebben en misschien een plek om zelf een beetje groenten te kweken, maar dit jaar voelt het gewoon goed. Tevreden met wat ik heb.

In de ochtend hebben we weer een deel van de tuin onderhanden genomen en op het heetst van de dag kwam World's Best Chefkok uit Spijkenisse en zijn echtgenote ons met een bezoekje verrassen. Lekker uitblazen... weliswaar met een broek en shirt met vlekken aan en handen die niet schoon te krijgen zijn. Nagels die gescheurd zijn en rouwrandjes die zullen moeten slijten...


Dat de tuin weer gezellig is geworden, blijkt ook wel uit het feit dat onze poezen niet weg te slaan zijn. Ook zij claimen hun plaatsje om lekker te kunnen relaxen.

Om een voorbeeld aan te nemen....

Hier geniet ik van... (2)

Mijn favoriete schilder, Greg Olson:

Heaven sent

Kleurrijk

Oops... vannacht lag ik pas rond 04.00 uur in bed! Ik had beloofd een PowerPointPresentatie te maken voor de hulporganisatie Jonge Vrouwen van de Kerk die ik bezoek en daar had ik in het begin van de week geen tijd voor en later in de week ben ik het compleet vergeten. Vrijdagavond, na thuiskomst van onze visite aan hubbie's broer, bedacht ik dat ik nog een opdracht had.

Ik had verwacht dat ik de presentatie wel zo in elkaar gezet zou hebben, maar gaandeweg realiseerde ik me dat ik er toch meer tijd voor nodig had, aangezien de voorbereidingen minimaal waren. Dat viel dus tegen.

Echter, ik vind het zo leuk om hiermee bezig te zijn, dat ik alle besef van tijd verloor en de presentatie tot in de nopjes wenste te verzorgen. En dat is me gelukt; wat mij uiteraard een goed gevoel gaf.

Het thema had te maken met de verschillende culturen die wij in onze kerkelijke wijk kennen. We hebben leden uit: Amerika, Zuid- en Midden Afrika, Indonesie, Rusland, Wales, Schotland, Zweden (deze dame woont in Zweden en is eigenlijk geen lid meer van onze wijk, maar we blijven haar graag zien als zodanig, omdat ze ons nog steeds met regelmaat bezoekt), Australië, de Antillen en Suriname. 
Al deze verschillende culturen maakt dat onze wijk zo kleurrijk is. Er is respect en we leren veel van elkaar. Natuurlijk kennen we verschillen, maar ondanks onze verschillen zijn wij in staat om samen een kleurrijke regenboog te maken. En dat heb ik tot uiting proberen te brengen in mijn presentatie.

Toen ik vanochtend opstond (wat later dan anders) bleek hubbie er niet te zijn. Hij was zonder mij vertrokken naar de tempel in Zoetermeer. Hij vertelde mij later, dat hij getracht had mij wakker te maken, maar dat ik slechts wat mompelde en gewoon weer verder sliep. Ik weet van niks!!

De middag heb ik in ons tuintje doorgebracht. Nieuwe plantjes sieren de tuin. Onkruid weggehaald en plantenbakken opnieuw gevuld. Het ziet er weer gezellig uit. De tuin is weliswaar nog niet af, maar het begin is weer gemaakt.
 
De dag werd beëindigd door de bovenbeschreven Jonge Vrouwen-activiteit. Het was een succesvolle avond. Veel informatie gekregen over verschillende landen en traditionele gerechten kunnen proeven. Iedereen had ontzettend zijn/haar best gedaan. Een leuke avond om op terug te kijken!

Jantje lacht, Jantje huilt..

Pfff... wat een hitte ineens! Het is ook net 'Jantje lacht, Jantje huilt'. De ene dag valt de regen met bakken uit de hemel om vervolgens een temperatuur van bijna 28 graden te kennen. Het is altijd wennen in Nederland.
Wat dan weer opvalt is dat het nooit goed is. Mensen klagen steen en been;  of over de regen, of over de benauwende hitte. Welk weertype we ook kennen, het is altijd een reden om te klagen.

Behalve voor de optimist... bij regen kijkt hij rond en vind het goed voor de groene natuur, voor alle bomen, struiken en plantjes en bij mooi weer trekt hij zijn jasje uit en gaat probleemloos in een iets lagere versnelling. Dat is wat ik probeer te doen. Niet klagen, maar steeds bewust zijn van 'Het is wat het is! Zolang ik zaken niet zelf kan veranderen, dan betekent het te leven met wat je gekregen hebt.

Met deze instelling begon ik de dag vandaag. Ik ben druk geweest in mijn huis (de lentekriebels bij schitterend weer - zie mijn vorige blog) en heb genoten van de spelende kinderen buiten, stemmen van de buren, mijn tuintje - alles begint te groeien en te bloeien en uiteindelijk ook even van de zonnestralen buiten, die mijn lijf zo goed doen.
Ik viel zelfs, tussen de middag, in slaap in de tuin (in de schaduw). In de lente blijk ik altijd wat meer slaap nodig te hebben dan in de winter. Na een week of vier trekt dat weer bij, dus ik laat het gewoon gebeuren. Even goed zorgen voor mijn lichaam (en geest).

's Avonds hadden we een afspraak met hubbie's broer en zijn vrouw. Politiek was voornamelijk het thema van onze gesprekken. En ook hier was er reden om te klagen. Hoe het financieel zoveel moeilijker is geworden voor Jantje Modaal en dat voornamelijk de zwakkeren in de samenleving de dupe zijn geworden. Jantje heeft geruime poos kunnen lachen, met al de voordelen die Jantje gegund waren, maar op dit moment huilt Jantje tranen met tuiten.
En ik mag dan wel die optimist zijn, zoals boven beschreven en de neiging hebben om niet te klagen en te beseffen dat 'Het is wat het is'. In dit geval ligt het anders.  In dit geval kan ik mee beslissen dat dingen anders moeten. In dit geval hoef ik niet te leven met de dingen zoals ze nu zijn. Ik heb gelukkig het recht om mee te beslissen... ware het niet dat heel politiek Den Haag er zo'n rommeltje van maakt. Weinig tot geen partij heeft mijn vertrouwen weten te winnen. En de partij waarop ik de laatste keer mijn stem uitbracht, heeft mij dusdanig teleurgesteld, dat een nieuwe kans er, wat mij betreft, niet in zit.

Stemmen zal ik. Mijn stem zal niet verloren gaan, maar ik heb nog nooit zo wankel gestaan met betrekking tot mijn keuze als deze keer. Wat dat aangaat, staat het huilen me nader dan het lachen..... 


Afzender: Jantje...

Storing in mijn brein

P.s. dit is NIET mijn vinger

Er klopt iets niet in dat hoofd van mij!

What's new? - vraagt mijn hubbie, met een brede grijns.

Het gebeurt me ieder jaar! Ondanks het feit dat ik me heilig heb voorgenomen niet hetzelfde te doen als vorig jaar. Maar het gaat steeds weer fout! Iedere keer als de mussen van het dak vallen, krijg ik opruimneigingen, sterker nog, het liefst zou ik in de weer willen gaan met emmers sop.

Ook vandaag had ik de kriebels. Het heeft een voordeel, want echt, mijn was EN mijn strijk is bijna klaar. Alle zomerspullen (bijna alle) liggen gewassen en gestreken in de kast. Nou ja, het was vandaag te warm om buiten te zijn.

Sinds de warmte aanhoudt heb ik geen zin om een warme maaltijd klaar te maken. Ik ben echter dol op salades en verzin momenteel de lekkerste combinaties. De poezen waren niet weg te slaan, tijdens het maken en ook niet tijdens het opeten van de salade met makreel.

Bijna kreeg de salade een mooie, helderrode kleur! Sinds kort heb ik een 'nicer dicer' aangeschaft en de mesjes zijn nieuw en erruggg scherp! Ik mis op dit moment van schrijven mijn rechter ringvinger-topje. Normaal kan ik niet zo heel goed tegen bloed, maar vandaag ging het te snel en was ik te verbaasd over 'de rivier' die over mijn vinger stroomde (Mensen, ik hou van overdrijven...!) zonder erg veel pijn te voelen.

Als 'troost' kwam mijn schoonvader een bakje, overheerlijke aardbeien brengen. Dat was genieten!

Nu de zon uit mijn tuin is, denk ik dat ik nog even een hoekje ga opruimen. De tuin heeft onze aandacht nodig.... het ziet er niet uit... al dat onkruid.

Doen wat je leuk vindt

Hubbie was zojuist mijn 'slachtoffer'. Nog maar net thuisgekomen van de vierde module van mijn opleiding 'Stressmanagement', vertelde ik hem enthousiast over de gesprekstechnieken die wij vandaag behandeld hebben. Uiteraard wil ik graag het een en ander bij hem uitproberen en de lieverd gaat er in mee. Hij is van mening dat als ik in staat ben hem te 'counselen', dat ik dan iedereen wel kan counselen. Ik wil hem graag geloven, want hij maakte het me niet al te gemakkelijk. Maar leuk blijft het.

Hubbie geniet van mijn enthousiasme. De studiedag is enerverend. Het vraagt ook wel het een en ander van me, maar op een of andere manier krijg ik er zoveel voor terug. Het is erg lang geleden dat ik zo bewust het gevoel heb, dat dit is wat ik wil. Al wat ik leer komt zo natuurlijk over en ik vind er veel herkenning. Ik heb ook echt het gevoel dat deze opleiding bij mij past. Ik ben me echter ook bewust dat ik nog veel moet leren. Ik kan dingen namelijk recht voor zijn raap zeggen, wat niet altijd even tactisch overkomt. 

Wat ik jammer vind, is dat ik nu pas, om mijn 50e, tot de ontdekking kom dat je in je leven vooral moet doen wat je leuk vindt. Je hart moet volgen, bij jezelf moet blijven als het om keuzes gaat. Dat van alles op z'n plaats valt, als je luistert naar je hart. Je passie vinden... want dat houdt je levensmotor draaiende!

Met doen wat je leuk vindt, versta ik niet dat je je verantwoordelijkheden uit het oog moet verliezen. Integendeel! Maar dingen doen waarbij je je happy voelt of die je doen groeien, dat voelt als echt leven. Vooral als er talenten ontdekt worden (bij jezelf) en werken plotseling niet meer aanvoelt als werken, maar meer als het uitoefenen van je hobby.

Ik ben er nog lang niet... de opleiding duurt nog minimaal twee jaar voor mij, maar iedere keer als ik start aan een nieuwe module en iedere keer dat ik in de auto stap om naar Psychodidact in Waalwijk te rijden, is het feest voor mij. (Goh, het lijkt wel een commercial...). 

De vierde module is tevens de laatste module van de Basic-opleiding en ik heb het gevoel dat de tijd voorbij gevlogen is. Eind augustus hoop ik te starten met de Professional. Het lijkt vakantie, maar ik heb een hele lijst van boeken, die ik allemaal nog graag wil lezen - allemaal met betrekking tot stressmanagement. Ik ga een heerlijke zomervakantie tegemoet!