Dankbaarheid..

Het eerste woord dat me te binnen schoot toen ik eraan dacht om mijn blog weer van een update te voorzien. Ik mag dan hard gewerkt hebben, dat zal ik zeker niet ontkennen, doch is het op zijn plaats om met een diepe dankbaarheid naar boven te kijken. Ik heb heel veel reden om dankbaar te zijn. 

Het wachten is beloond. Voor alle tentamens van de afgelopen weken heb ik een voldoende gehaald. A.s. woensdag is er nog een tentamen en dan kan ik dit schoolsemester 2013 afsluiten. Ik ben moe, maar ook enorm voldaan. 

Wat ik niet gehaald heb, althans NOG niet, dat is het praktijkgedeelte. Ik wist eigenlijk al wel dat ik uitgenodigd zou worden voor een life-testing. Inmiddels heb ik mij daarbij neer gelegd. De life-testing zal half januari plaats vinden. Ik heb dus nog even tijd om te oefenen...  

Er hangt best veel af van dit al dan niet halen van het praktijkdeel. Als ik het niet haal, dan zal mijn opleiding met twee jaar worden verlengd. En dat... dat is natuurlijk niet de bedoeling. Van de andere kant, ik heb het een bere-interessante module gevonden en eigenlijk zou ik het niet eens zo erg vinden om hem opnieuw te moeten doen. Ik heb zoveel geleerd en ben zoveel gegroeid. Heb mezelf beter leren kennen en heb moeilijkheden overwonnen. Wat dat betreft was 2012 echt een bijzonder jaar.

Daarnaast.... pepperdepeh!.... heb ik vanaf januari een parttime baan. Ik verheug me erop om weer aan de slag te gaan. Na twee jaar werkeloosheid, wat inhoudt dat ik mijn spaarrekening naar beneden heb zien kelderen van 12 hoog tot in de basement... is het weer een goed gevoel om weer aan de slag te mogen gaan. 

Waar deze verandering precies naar toe zal leiden... ik weet het niet. Het nieuwe jaar 2014 zal ik er zeker niet rustiger op worden. Een nieuwe baan, afronding van mijn studie, misschien nog stage lopen tussendoor, mijn werk binnen de Public Relations van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, oppassen op mijn kleinkinderen en het huishouden.... mijn kinderen, mijn vrienden en als het kan wil ik nog wat tijd voor mijn hubbie... En dan heb ik nog niet gehad over mijn passie schrijven. De cursus die ik volg (kinderboeken schrijven) en de tijd die ik nodig heb om mijn boek te schrijven.
Voel me net Truus de Mier.... tuut tuut tuut... 

Het is veel, ik weet het.... maar het hoort bij mij. Ik zit lekker in mijn vel en ik voel me dankbaar dat ik het allemaal kan doen. Het maakt me blij... al vind ik het jammer dat ik zo weinig tijd over heb voor nog zoveel andere leuke dingen... 

Tentamentijd

Niet schrijven betekent niet dat er niks te melden is. Mijn leven staat absoluut niet stil. De ene uitdaging na de andere volgt... and I'm loving it!

Ben net terug van een 1-daagse training in Frankfurt met betrekking tot mijn taak binnen Public Affairs van de kerk. Het was ergens wel afzien om op vrijdag met de auto naar Frankfurt te rijden en vandaag weer terug te komen, maar het was de moeite waard. Ik heb weer leuke mensen ontmoet en ben weer wat wijzer geworden op het gebied van ICT.

Niet alles staat overigens in het teken van I'm-loving-it; het is nog geen twee weken geleden dat we onze 15-jarige poes Poekie hebben moeten laten inslapen. We zagen haar in de loop van de tijd steeds magerder worden en wat we ook deden, ze kwam er niet meer bovenop. Het viel niet mee om afscheid te nemen van ons kleine monstertje, die elke nacht (juist vanwege het feit dat ze niet meer zoveel lichaamsvet bezat) stiekem bij ons onder de deken kroop. Onze policy is dat huisdieren niet op, onder of in bed mogen komen, maar zij wachtte tot wij sliepen en 's ochtends werd ik met een bolletje vacht, klem tegen mijn buik aan, wakker. Nu dat bolletje wol er niet meer is, weet ik pas wat ik mis....

Studie is wat dit jaar voor mij numero uno was. Alles stond in het teken van de gespreksmodule. Boeken, TV, gesprekken met vrienden, alles werd bekeken door het oog van mijn opleiding. Zelfs hubbie was regelmatig het 'slachtoffer' - vrijwillig en onvrijwillig. Het zegt wel iets van zijn karakter dat hij nog steeds in staat is me te vertellen dat hij van mij houdt!! 

Komende weken neem ik deel aan drie verschillende tentamens. Het is nog even kiezen op elkaar en eind november kan ik voor geruime tijd mijn boeken sluiten.... eindelijk de vakantie die ik steeds weer heb uitgesteld. Nou zeg ik wel boeken sluiten, maar daar bedoel ik slechts mijn studieboeken mee. Een lange literatuurlijst wacht mij op.... dus echt helemaal zonder.... nee, dat kan ik voorlopig nog even vergeten. Wil ik trouwens ook niet. De materie is veel te interessant!

Door de intensiteit van deze module heb ik veel moeten laten liggen. Ik kwam er niet meer aan toe..... vrienden bijvoorbeeld of het schrijven voor Public Affairs van de kerk, mijn hobbies, sporten en mijn huishouden.... Ik kijk er naar uit om binnenkort het een en ander weer op te pakken.

Het lijkt alsof ik het een en ander weer onder controle heb.... maar.... het kan zo maar gebeuren, van vandaag op morgen, dat mijn leven weer helemaal wordt omgegooid. Op dit moment lopen er een paar leuke sollicitaties en met een beetje geluk........

Dan is er nog de kleine meid. Inmiddels is mijn kleindochter uitgegroeid tot een bron van positieve energie, dat de oren van je hoofd kletst en iedereen weet in te palmen met haar praatjes, gezang of gelach. Ik geniet van de uurtjes dat ze bij mij is. Mijn (oppas-)dag begint al goed, zodra ik haar lach zie, als ik haar 's ochtends tegemoet loop. Nog even.... en dan zal haar kleine zusje mee komen. Opnieuw een nieuwe uitdaging!

Wat ik heel bijzonder vond was de vernieuwing van een vriendschapsrelatie. In geen jaren had ik haar meer gezien, laat staan gesproken. En door toeval kreeg ik van iemand haar emailadres. Nadat ik haar geschreven had, kreeg ik een uitgebreide mail terug. We hebben elkaar ontmoet en het klikte als vanouds. Zo blij dat ik opnieuw weer contact met haar heb. Heel bijzonder!

Enfin, het is (natuurlijk) weer middernacht geweest. Over een paar uurtjes gaat de wekker. Toch gaat er niets boven schrijven.... Ik hoop dan ook dat ik vanaf nu weer regelmatig mijn vingers over het toetsenbord kan laten glijden om al die spinsels in mijn hoofd op papier te kunnen zetten. 

So be aware....

Update: overgang

Oei, het lijkt wel dat hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd. Ik kan het niet geloven dat ik vier maanden niet geschreven heb. Je mag er van uit gaan dat er zeker een hoop te melden was, maar ik vond de tijd niet om mijn gedachten op papier te zetten.

Mijn focus lag, in de afgelopen maanden, op mijn studie. De huidige module staat in het teken van oefenen en doen (praktijk). Tot nu toe behelsden de modules veel theorie. De energie die ik er in stak, werd steevast beloond met goede cijfers. De huidige module kost me veel meer. Daarnaast kom ik mezelf regelmatig tegen - en de tot-nu-toe-ontvangen cijfers - zijn niet erg bemoedigend. Ik laat me echter niet 'kisten'... ik heb nog zo'n drie maanden te gaan en die zal ik goed gebruiken.

Het is ook weer even wennen om te schrijven... het voelt net alsof je na een hete zomer, lopend op blote voeten, ineens je schoenen met veters aan doet. In het begin zit dat erg onwennig. Zo voelt nu ook het schrijven... wat ik normaliter zo uit mijn mouw weet te schudden, zit nu muurvast en de tandwieltjes komen maar langzaam op gang.

Het mooiste moment van de afgelopen maanden is dat mijn zoon en schoondochter mij uit bed belden om mij te vertellen dat ik weer oma was geworden. Onze tweede kleindochter is onlangs geboren. Ze is werkelijk een beauty. Wat ik bijzonder vind is dat er genoeg ruimte is in mijn hart, om ook van dit kindje te houden, al vanaf de eerste kennismaking. 

Mijn dochter en haar man meldden dat ze, naar alle waarschijnlijkheid voor twee jaar naar Amerika/Canada zullen verhuizen. Ik ken dubbele gevoelens. Aan de ene kant juich ik het toe. De ervaring die ze zullen op doen is bijzonder. Een stap die ik ooit, 35 jaar geleden (!), ook heb willen zetten, maar door omstandigheden nooit gezet is. Ik deel het enthousiasme van mijn dochter. Aan de andere kant voelt het alsof de navelstreng nog een keer doorgesneden wordt. Het idee dat ik niet 1-2-3 bij haar kan zijn.... stel dat ze me nodig heeft! Tegelijkertijd realiseer ik me dat dit gevoel van 'nodig zijn' al sinds een hele poos geleden ergens verstopt ligt en stof vergaart. Nee, moeders zijn niet meer nodig. Blijkbaar hebben wij onze taak goed verricht, want de kids kunnen het zelf wel.

Dat ik in de overgang zit, is een feit. Ik heb gelukkig niet zo'n last van opvliegers of van nachtelijk transpireren, zoals veel andere vrouwen om mij heen (dankzij mijn spiraaltje). Maar geestelijk (en lichamelijk) gebeurt er wel van alles. Het lijkt alsof ik geleidelijk afscheid aan het nemen ben van een deel van mij, de vruchtbare.... en verwelkom ik een rustigere, verzadigde versie van mezelf. Een mooi proces, dat weliswaar gepaard gaat met wat geestelijke uitglijers, aangezien mijn gedachten niet altijd even helder zijn en ik daardoor mijn emoties niet altijd de baas ben. Waar ik me het meest aan stoor is het feit dat het lijkt alsof mijn brein soms op gatenkaas lijkt. Mijn geheugen is op sommige dagen ronduit slecht. Voor de rest laat ik het gebeuren en is het wat is.

Well, een kleine update... er valt zoveel meer te vertellen, maar dat gaan we geleidelijk aan weer oppakken.