Back in town

Wow, ik besef dat er een dikke zes weken zit tussen het laatste bericht en vandaag. Er is een hoop gebeurd in de afgelopen weken, waaronder een weekje vakantie in Weerterbergen met vrienden en een weekje Frankrijk samen met zoon, schoondochter en onze kleine meid. Ik kan je vertellen dat dat echt genieten was.

Op de dag dat we aankwamen in Frankrijk was het vreselijk koud. Zo koud, dat ik haast begon te denken aan sneeuw- en ijspret, wat voor mij meteen warme chocolademelk inhoudt. De dagen die volgden werden echter steeds warmer. De jassen gingen uit en de zonnestralen verwarmden onze gezichten. Dit gevoel had ik wel willen vast houden... ogen dicht, het gevoel van niks-moeten en gewoon even 'zijn'. Heerlijk!

Deze streek in Frankrijk is zo mooi. We hebben gewandeld in een oud vestingsstadje (Langres) en even buiten Langres bevond zich een natuurgebied, dat de moeite waard was om te bezichtigen. De kleine watervallen, de begroeiingen en dan al die herfstkleuren. Ik heb mijn hart opgehaald. Helaas was het pad niet goed begaanbaar met de wandelwagen van Lisa, zodat we terug moesten keren, maar even zo goed was het genieten!

Mijn schoondochter, die erg goed kan koken, verzorgde de dagelijkse warme maaltijden. Niet dat ik niet van koken hou, maar ik ben nou eenmaal geen chefkok en heb niet echt het talent mee gekregen. Ik weet hubbie nog maar net tevreden te houden en that's it! Mijn schoondochter weet echter van de kleine dingen iets bijzonders te maken. Ik heb die week veel geleerd van haar. In mijn andere blog 'In de ban van de weegschaal' zal ik daar dieper op ingaan. Voor mij was het deze week een feest!

Een hele week de kleine meid om je heen hebben was ook heerlijk. Ze leerde in die week wel drie nieuwe woordjes en tevens waren we getuigen van haar eerste stapjes achter een loopwagentje, dat met het grootste gemak opgetild werd door haar (toen deze tegen de muur vast liep) om zijwaarts weer verder te lopen. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen hoe trots oma op haar was!!

Ook nam ik de tijd om aandacht te besteden aan mijn studie. De hoeveelheid stof is dusdanig dat ik het me niet kon veroorloven om mijn studieboeken thuis te laten. Het is echter geen probleem, want deze studie geeft me veel voldoening. Het is geen moeten, maar een mogen...

Zo, de draad is weer opgepakt. Ik hoop dat ik weer wat meer kan schrijven, want ik mis het wel een beetje als ik er de tijd niet voor neem. Het voelt net alsof er een deel van mij sluimerend is, niet wakker is... en dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Tot de volgende keer dan maar weer!

Hoera!

Vandaag hebben we de eerste verjaardag gevierd van mijn kleindochter. Een geweldig moment. 

Ik kan me de dag van haar geboorte nog zo goed herinneren.  De stem van mijn zoon aan de telefoon, trots en vol emotie, want hij was vader geworden van een dochter. Ik kan me herinneren dat ik mezelf nog niet zo goed kon zien als oma, maar ik kon niet wachten om de nieuwe aanwinst te bewonderen. 

Ik kan me herinneren dat ik eerst naar mijn schoondochter ben gegaan om me te vergewissen dat het goed ging met haar, om vervolgens een kijkje te gaan nemen in de couveuse. En daar gebeurde iets wonderbaarlijks. 

Toen ik haar neusje zag, haar kleine vingers en een haast bekend trekje in haar gezicht, ging er een kleine wervelstorm door me heen. 'Ik ben oma!'.  

De afstand beperkte mij om haar vaak te kunnen zien, waardoor onze band niet echt de gelegenheid zou krijgen om te kunnen groeien. Maar daar kwam al snel verandering in. 

En nu zijn we een jaar verder. Veel mensen kwamen Lisa feliciteren met haar eerste verjaardag. In de tuin strekte ze vandaag haar armpjes naar mij uit. Een teken van vertrouwen. Ik besefte dat ik een jaar geleden nooit had durven dromen dat ik zulke intense gevoelens ervaar voor dit kleine mensje. So precious! 

We begonnen met het tellen van dagen. Dat werden weken en voordat we het wisten spraken we over maanden..... Zo klein als ze was en zo serieus, haast wereldwijs keek ze uit haar ogen, zo ondeugend is ze nu en leerde ze in de afgelopen weken al haar eerste stapjes (aan de hand). 

Vanavond keek ik even in de spiegel en mijn gedachten gingen uit naar hoe Lisa zou zijn als we haar 'sweet 16' gaan vieren. Dat is over 15 jaar... dan ben ik al bijna gepensioneerd! En maak ik een eventuele volgende generatie mee - dan ben ik al 70! 

Op dat moment keek ik de andere kant uit... laten we daar nou nog maar even mee wachten!

Communicatiestoornis

Het was nog vroeg toen mijn zoon vanochtend binnen stapte. De kleine meid was wakker. Oma had de kamer nog niet opgeruimd en met grote verbaasde ogen keek ze de kamer rond.

Zoonlief vertelde dat Lisa vaak slecht kon inslapen 's avonds en dat hij en zijn vrouw hadden besloten om het middagdutje over te slaan. Met andere woorden 'Mam, wil je Lisa 's middags niet meer naar bed doen'..  Ik persoonlijk vond het niet zo'n goed idee. Naar mijn idee was de kleine meid nog veel te jong om haar middagslaapje al over te slaan, maar goed als de ouders dit verzoeken, dan wil ik daar wel gehoor aan geven.

Na haar papfles van de ochtend wreef ze in haar oogjes en zo lag Lisa al om 8.00 uur 's ochtends in haar campingbedje, waar ze pas anderhalf uur later haar oogjes opende.

Kleindochter en oma hebben een vast ritueel en daar weken we ook deze keer niet vanaf. Maar ja... toen kwam het moment van het middagslaapje, dat nu dus overgeslagen moest worden. Voor mij betekent het middagslaapje ook een moment van rust, zodat ik wat kan opruimen, even wat kan schrijven of lezen, om vervolgens weer fris aan de rest van de middag te beginnen. Dit feest ging nu dus niet op. 

En heel bewonderenswaardig zag ik dat de kleine meid het goed deed. Ze speelde na de lunch met haar speelgoed en zo af en toe kroop ze op mijn schoot. Om vervolgens drukker en drukker te worden. Ze werd er haast vervelend door. Niet voor mij, maar voor zichzelf. Uiteindelijk pakte ik haar op schoot waar ze letterlijk omviel van de slaap. Pats, op mijn buik, gewoonweg in een tel vertrokken.

Toen ik 's avonds haar papa zag, liet ik hem weten ik dat het overslaan van het middaguurtje toch niet echt zo'n goed idee vond en vertelde hem wat er gebeurd was. Waarop hij vroeg: 'Heb je haar na de lunch niet op bed gelegd?' Mijn ogen werden groot van verbazing. ' Nee natuurlijk niet, jij zei dat ze haar middagslaapje moest overslaan'. Waarna hij vertelde dat hij het slaapje van drie uur bedoelde, maar waar Lisa hier nooit aan toe komt, vanwege het feit dat haar vader haar al om 15.30 of 16.00 uur op komt halen, waardoor ze haar middagslaapje in zijn auto doet.

Zo zie je maar weer, door een communicatiestoornis is het kind weer de dupe!

En wie nu denkt dat Lisa die avond WEL goed is ingeslapen, die heeft het mis...  Het was voor de ouders en Lisa weer hetzelfde feest.. !!

Thank God for best friends

Mijn maag maakte vanochtend een lichte golfbeweging. Hmm.. ik voelde me wat zenuwachtig of was het opwinding? Wat vlinders die onrustig heen en weer vlogen... 

De reden van mijn opwinding was dat ik haar weer zou zien. We kennen een lange, lange geschiedenis. Onze wortels reiken inmiddels al diep in de grond en onze takken zijn met elkaar verweven. En hoewel we elkaar zeker zo'n 20 jaar niet meer hebben gezien, voelt het toch als vertrouwd.

Ik was 16 of 17 toen we elkaar leerde kennen door middel van correspondentie. Onze gemeenschappelijke deler was een popartiest, waar we beiden helemaal idolaat van waren. We deelden wat foto's uit popbladen met elkaar en we hielden elkaar op de hoogte van de laatste nieuwtjes.

Op 18-jarige leeftijd nam ik deel aan een Jong Volwassenkamp van de Kerk, waar ik nauwelijks mensen kende en ik nodigde A. uit om met mij mee te gaan. Heel spontaan, reageerde ze met een bevestigend antwoord en zo kregen we de gelegenheid om elkaar wat beter te leren kennen.

A., op dat moment nog geen lid van de Kerk, wilde na dit kamp de Kerk onderzoeken. Heeft in deze periode een zendeling leren kennen en blijkbaar waren de vonken hier of daar wat overgeslagen, want niet lang nadat de zendeling huiswaarts gekeerd was, vertrok A. naar Amerika en is getrouwd met de man van haar dromen.

In het begin hadden we regelmatig contact met elkaar, maar door de drukte van onze gezinnen raakten we elkaar een beetje uit het oog. Nu hebben A. en ik een gemeenschappelijke vriendin en zij blijkt de spil van onze vriendschap. Een soort 'lijm', dat ook al zagen en hoorden we niet veel van elkaar - onze gemeenschappelijke vriendin zorgde ervoor dat ze we wel van elkaar op de hoogte bleven. Ook in de tijd toen ik wat minder actief was.

En daar was ze dan.... vandaag om 10.30 uur op het station in Zwijndrecht. Bij de eerste knuffel voelde ik het al... Alsof er geen tijd verstreken was! Ze was nog steeds A. zoals ik haar voor het laatst gezien had. Niets veranderd...!!

O, het was heerlijk om samen met elkaar te babbelen over onze ervaringen. Over alles wat ons bezig houdt, waar we nog warm voor lopen.. en we zijn het beiden eens.. we zijn allebei nog steeds idolaat.. maar nu gaat het over onze kleinkinderen!

Nee, ze was niet veranderd. Wellicht allebei wat ouder geworden, wijzer geworden, maar nog steeds dezelfde maatjes van toen.

Wat een heerlijke dag. Hij ging eigenlijk veel te snel voorbij. We hebben veel gepraat, maar ik heb het gevoel dat we nog steeds niet zijn uitgepraat. 

Afscheid nemen is nooit leuk, maar het was een afscheid met een belofte. Ik hoop haar snel weer te zien. 

's Avonds, voordat ik mijn ogen sloot, heb ik even naar boven gekeken. Ik ben we bewust van de zegeningen die mijn leven rijk is en met een knipoog liet ik Hem weten dat zij daar een van is!

Een glimlach...

Men vertelt mij dat ik wel heel enthousiast ben over mijn opleiding. En mijn enige response is ' Ja, dat klopt...'. 

Ik voel dat hier mijn passie ligt. Ik word blij van wat ik hoor tijdens de college-uren, van wat ik bestudeer en van wat ik daarnaast nog lees. Het is maar net wat mijn zusje tegen me zei, toen ik haar liet weten dat ik er ook momenten zijn dat ik twijfel over mijn kunnen... 'Annelies, dit is wat je altijd al hebt willen doen. Geniet er nu maar gewoon van!' 

Iedere keer als ik 's avonds laat terug kom van Waalwijk, ben ik moe, maar opnieuw vervuld van de lesstof. Zo ook vanavond. Een van de onderwerpen heeft mij geraakt en ik wens, via internet, wat meer informatie in te winnen. Ik vind op internet een seminar van dr. Tronick, waarin hij zijn 'Still-face-experiment' wat nader uitlegt.

Wat hij tijdens dit experiment doet is een moeder met haar baby laten spelen om vervolgens de moeder de opdracht te geven een neutraal gezicht 'op te zetten' en dus niet meer op de baby te reageren, alsof ze in gedachten is en haar kind niet meer ziet. De reactie van de baby is uitermate zielig. Ze haalt alles uit de kast om contact met haar mama te maken, maar als dit niet lukt, reageert haar lijfje. Haar eten komt naar boven (terwijl ze normaal nooit spuugt), ze krijgt de hik en je kan aan alles zien dat het kind zich erg ongemakkelijk voelt en uiteindelijk barst ze dan ook in huilen uit.

Tronick vertelt erbij dat als de moeder weer contact legt met haar baby dat dit experiment door de baby verwerkt wordt als een nieuw leerproces. Het wordt pas 'ugly'  als er geen herstel meer plaats vindt.

Wat een stress voor zo'n klein wezentje... dat wil je als moeder toch niet?

Ik vroeg mij af of een strak gezicht; een gezicht zonder glimlach, zo'n zelfde effect ook heeft op volwassenen. In eerste instantie bedacht ik dat wij als volwassenen natuurlijk al geleerd hebben, dat er altijd wel weer zon komt na een regenbui en dat wij er niet zo gestressed van zullen raken. Om vervolgens tot de conclusie te moeten komen dat een mat gezicht, een overspannen gezicht, een gezicht zonder glimlach wel degelijk iets met ons doet. 

Of erger nog, volwassenen schieten in de stress als ze het gevoel hebben dat ze genegeerd worden. En zolang de situatie zich hersteld, is er niets aan de hand en 'dansen' ze rustig verder, maar wat als het gevoel blijft? Wat als ze genegeerd worden en als de situatie zo blijft? Menig psycholoog zal verhalen kunnen vertellen over cliënten die zulk een situatie op zijn/haar werk ervaren.

Als een mat gezicht zo'n effect heeft, wat zal een glimlach dan teweeg brengen in je omgeving? Niet alleen maakt dat een glimlach op je gezicht stofjes in je eigen hersenen doet verschijnen, waardoor je jezelf gelukkiger voelt, maar het heeft tevens veel invloed op een ander.

Met dit in mijn achterhoofd heb ik besloten om mijn glimlach wat meer in te zetten. Het is zo'n simpele manier om bij te dragen aan het geluk van een ander... dat noem ik pas dienstbetoon; dienstbetoon op de meest makkelijke manier!!

 Informatie: You Tube: Dr. Tronick - Interactional Synchrony                                                                                                           

Prioriteiten

In de afgelopen tijd heb ik geleerd om wat vaker een 'Zen-gevoel'  te creëren. Een van de manieren is gaten in je agenda te plannen, waardoor je wat meer ruimte maakt voor jezelf. Een ruimte om even 'los te laten', even de tijd te kunnen nemen om te evalueren en nieuwe prioriteiten te stellen.

Het werkt. Niet alleen komt je brein even tot rust, maar je energielevel krijgt ook weer een nieuwe boost, waardoor je in staat bent, ondanks de genomen rustperiode, meer in een bepaalde periode 'af te werken'.

Toch betrap ik me er soms op dat ik mezelf onbewust als Superwoman bestempel en dat ik weer tegen veel zaken 'ja' zeg, vol enthousiasme, om later tot de ontdekking te komen dat mijn agenda onder druk komt te staan, met als gevolg dat het 'Zen-gevoel' ver te zoeken is. Waar zijn die gaten? Waar is die ruimte om uit te blazen?

Ik merk, nu ik weer studeer, dat ik wat gedisciplineerder om moet gaan met mijn tijd. Een week is zo voorbij en niets is zo vervelend dan tot de ontdekking te moeten komen dat de boeken nog niet open zijn geweest of dat mijn aantekeningen nog niet verwerkt zijn. Hierdoor heb ik mijn prioriteiten toch echt weer opnieuw moeten verleggen. Wat tevens inhoudt dat er misschien wat minder tijd is om zoveel te schrijven.

Echter, er is een prioriteit waar niemand aan kan tornen en dat is mijn kleine meid, mijn kleindochter. 

Vandaag was ze hier en ik kon merken dat ze zich niet zo heel erg lekker voelde. Er kwam in de ochtenduren geen boe of bah uit haar mondje (al haalde ze 's middags de schade in!). Ook het lachen kon er moeilijk af, behalve toen ze een enorme poepbroek geproduceerd had en ik haar op de commode legde om haar te verschonen. Zou een kind van haar leeftijd al weten wat leedvermaak inhoudt?

Oppassen op mijn kleine meid houdt in dat je niet/nauwelijks aan andere zaken toe komt. De dag staat in het teken van haar ritme. Voor mij betekent zo'n oppasmoment ruimte... een witte blok in mijn agenda.. een Zen-moment, maar dan weer even heel anders.

Terug in de schoolbanken..

Psychodidact, Waalwijk

Eind jaren '70. Na een gesprek met een wat oudere vriend, gaf hij mij een boek te leen. Ik ben de naam van de schrijver vergeten en de titel herinner ik me ook niet meer. De inhoud is echter blijven hangen. 

Zelf net 16 of 17 jaar oud, raakte ik onder de indruk van het autobiografische verhaal van een 50-jarige gescheiden vrouw, die ondanks het drukke bestaan van haar gezin, besluit om (opnieuw) een opleiding te volgen. Ze vertelt over haar onzekerheden, haar financiële problemen, de gevolgen voor het gezin, dat niet altijd reilt en zeilt zoals zij het zou willen en het feit dat ze door mede-studenten, die zoveel jonger zijn dan zij, niet geaccepteerd wordt. Maar ondanks alles haalt ze in vier jaar tijd haar HBO-diploma. Ik was destijds onder de indruk van het doorzettingsvermogen van deze 'oude vrouw'. Een vrouw, wel zo oud als mijn moeder... die terug ging naar de schoolbanken. Wow!

Wat ik niet had kunnen vermoeden was dat ik zelf, ook op 50-jarige leeftijd, terug zou gaan naar diezelfde schoolbanken. Vandaag stond ik in de startblokken. Nu de BASIC-opleiding achter de rug is, begon ik met frisse moed aan de PROFESSIONAL opleiding van Psychodidact. Mijn omstandigheden zijn echter veel gunstiger dan de hierboven vermelde schrijfster. Als ik naar mijn mede-studenten kijk, ben ik niet de enige die op latere leeftijd besluit nog een studie te volgen. Mijn hubbie steunt mij en mijn kinderen zijn de deur uit. 

Er is echter een deel wat we wel overeenkomen... de onzekerheid. Het is meer dan 20 jaar geleden dat ik voor het laatst een tentamen of een examen heb gedaan. Hoewel ik regelmatig mijn neus in boeken steek, ben ik vergeten hoe ik stomweg stof uit mijn hoofd moet leren. Ik ben vergeten welke discipline het teweeg brengt om te plannen en zelfstandig aan de slag te gaan. Elke inspanning voelt aan alsof er opnieuw linken gelegd worden (paden worden gecreëerd). Het voelt als een ongebruikte spier die gedwongen wordt om weer te rekken. Alles voelt nieuw en de vraag rijst 'Kan ik dit wel aan?' Mijn oude, vertrouwde saboteur fluistert graag in mijn oor 'Dit ga je niet redden!', terwijl ik donders goed weet dat dit duveltje graag in zijn comfort-zone blijft zitten en alles wat nieuw is met argus-ogen bekijkt. Ik hou mezelf voor dat ik niet voor niets als 'student' daar zit. Als alles gesneden koek zou zijn, zou ik weinig nieuws meer leren. 

Het is een uitdaging... maar een o, zo leuke uitdaging. Ik heb altijd al een bijzondere interesse gehad voor de psyche van de mens. Veel gelezen ook, maar nooit tot de beslissing kunnen komen om er mijn werk van te maken. Jammer, ik had wat ik nu weet en wat ik nu doe, graag tien jaar eerder willen weten en doen. 

Ik geniet... ik geniet van de lessen, het commentaar van mijn mede-studenten, de boeken, de uitdagende opdrachten. Blijkbaar is de tijd er nu rijp voor. 


Ik ben misschien een laatbloeier... maar ach, laatbloeiers geven kleur aan de herfst. 

Voor alles, een eerste keer..

Ik heb haar een paar weken moeten missen, onze kleine meid. Ze was samen met papa en mama op vakantie. Het was duidelijk te merken dat zo'n periode van een paar weken best wel lang is voor haar, want bij binnenkomst keek ze wat onwennig rond. 

Wat later zag je herkenning in haar oogjes, zoals bijvoorbeeld de ketting die ik draag en waar ze altijd even mee speelt als ik haar op mijn arm heb. De windvanger bij de trap en natuurlijk... toen de poezen haar kwamen begroeten, kwam er een grote lach op haar gezicht.

Ikzelf moest ook even twee keer kijken. Ze leek gegroeid, haar haartjes krullen en wat zag ik toen ze lachtte? Twee nieuwe tandjes erbij.. , wat de stand van haar lippen enigszins veranderd heeft. 

Waar we allebei enorm van genieten is het buiten wandelen. Voor mij is het goed, want de extra beweging... nou ja, je weet wel... die extra kilo's.... en voor haar is het goed om wat extra vitaminientjes op te doen en behalve de stimulering van haar interesse in de natuur en omgeving, is het voor haar zo rustgevend, dat ze soms voor langere tijd slaapt.

Zo ook vandaag - heel relaxed, benen wijd, waarvan een been buiten de wandelwagen bungelde - was madammeke in een diepe slaap gevallen. Mensen reageerden met ah's en een lach als ze haar zagen liggen. 

De buitenlucht had haar goed gedaan en bij thuiskomst was er dan ook de vraag naar een boterham en een bekertje melk. Het zou haar eerste kennismaking zijn met appelstroop.... en dat hebben we geweten!

Niet alleen verraadde haar gezicht wat ze er van vond, maar geen een stukje heeft de maag weten te bereiken. In een mum van tijd was haar kinderstoel omringd met kleine brokjes brood, die linea recta uitgespuugd werden. Ook brood zonder appelstroop was niet meer welkom.

Oma is echter niet voor een gat te vangen. Samen op de bank, voorlezen uit een boekje - haar favoriete moment - vergat ze haar 'appelstroop-verdediging' en kauwde ze genoegzaam op een korst brood. En zo komt ze niets tekort.

De dagen met mijn kleinkind gaan zo snel voorbij. En het blijft genieten..!

De kookwekker (mijn 100ste bericht)

Het is mijn brede interesse, waarvan ik weet niet goed of ik er gelukkig mee moet zijn of niet. Aan de ene kant maakt het mijn leven uitdagend, kleurrijk en leer ik veel. Aan de andere kant lijkt het wel of mijn dag nooit, maar dan ook werkelijk nooit, genoeg uren bevat. Ik heb de neiging om de nachten dan maar in te korten of zelfs over te slaan, maar dat houdt mijn lichaam (en geest) weer niet vol, dus daar schiet ik niks mee op.

Het is mijn brede interesse dat een verlangen met zich mee brengt om overal evenveel aandacht aan te schenken. In de loop der jaren leer je dan wel dat je prioriteiten moet stellen, maar er komt een punt dat je prioriteiten van prioriteiten van prioriteiten stelt en dat is, waar ik weer lichtelijk gefrustreerd van raak en een punt bereik waarop ik niet meer in staat ben om te kiezen.

Het overkomt me dan ook regelmatig, dat ik heel fanatiek aan iets begin, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ik er eigenlijk niet zoveel tijd voor heb. Wat ik dan probeer is discipline te brengen in het besteden van mijn tijd. Ja, je zult het niet geloven, maar er zijn dagen dat ik zelfs met een kookwekkertje op zak loop.

Het gebruik maken van een kookwekker heb ik geleerd van Flylady, waar ik ooit al eerder over schreef. Het houdt mijn aandacht gefocused op dat waarmee ik bezig ben en na bijvoorbeeld 30 minuten,  er heel gedisciplineerd mee op te houden om vervolgens door te gaan met het volgende item, dat ik voor die dag gepland had.

Ik heb er wel eens aan gedacht om, in het teken van meer relaxed kunnen zijn, mijn leventje helemaal leeg te gooien en alleen die dingen erin te plaatsen die ik belangrijk vind en/of zinvol zijn. Op die manier hoopte ik ruimte te creëren. Zo gezegd, zo gedaan... Ik maakte voor mezelf nieuwe beslissingen, haakte hier of daar af, ruimde bijbehorende zaken op, zodat er weer ruimte was voor nieuwe dingen. Zo heb ik met mezelf afgesproken dat scrapbooking een echt binnen-gebeuren is, dus in de zomer laat ik de boel de boel en ik pak ik mijn hobby pas weer in het najaar/winter weer op. 

Even dacht ik dat ik de formule gevonden had, om nu, een half jaar later, tot de conclusie te moeten komen, dat mijn leventje zich weer rijkelijk vult met andere zaken, en soms zelfs met dezelfde zaken als voorheen! 

Nee, ik ben er geen kei in, in het organiseren van mijn leven. Zolang ik blijven denken in termen van 'tijd', dan lijkt het alsof ik altijd en eeuwig een tekort zal blijven houden.

Maar wat is nu precies tijd? Ik heb geen invloed op gisteren en ik kan maar weinig invloed uitoefenen op morgen.... ik heb alleen het NU. En als al die dingen die mij omringen goed zijn voor mij (en voor anderen), dan doet het er eigenlijk niet toe welke keuze ik maak...  

En tja, om eerlijk te zijn ben ik eigenlijk wel dankbaar voor het feit dat die drang tot leren er is. Dat ik die belangstelling voor al die zaken, ook al kan ik ze niet altijd behappen, dat het er is. Wat zou mijn leven saai zijn als ik me zou beperken tot maar een paar dingen. En het blijft een uitdaging om een goede balans te vinden. Het blijft een uitdaging om al die ballen in de lucht te houden.

Maar soms.... 

Afijn, gewoon weer tijd voor een goed boek!

Met de neus in de boter

Ze wordt oud, onze Poekie. Over een poosje wordt ze al 15 jaar. Ze mist al wat kiezen en haar vacht is lang niet meer wat het ooit geweest is. Van haar volle vacht is maar weinig over. Ze wordt ook grijs en haar vacht voelt stug. Springen op het aanrecht is er niet meer bij, maar via de luie stoel, weet ze nog steeds hoe ze, heel ondeugend, de eettafel kan bereiken. Ze weet dat ik er een hekel aan heb als ze dat doet, maar zoals al sinds lang ' ge-label-ed', voldoet ook zij aan de karaktereigenschap 'eigenwijs' en het lijkt het alsof je haar niets meer kunt leren.

En onze Poek is zoooo dol op melkproducten. Het punt is, dat ze deze dus echt niet mag hebben. Zodra ze melk drinkt, dan zijn haar darmpjes vreselijk van slag en betaalt niet alleen zij de prijs, maar wij ook....

We vragen ons af wat er met haar aan de hand is, want sinds geruime tijd lijkt het alsof ze alleen maar magerder wordt en de hele dag zoekt ze naar alles wat eetbaar is. Zelfs groenten en fruit zijn niet meer veilig voor haar. En dat terwijl er de hele dag brokken voor haar klaar staan en die ze OOK netjes op eet. Alles wat vloeibaar en alles wat in haar zicht is, dat is van haar. Bij het laatste onderzoek bij de dierenarts heeft hij niets bijzonders kunnen vinden. We staan voor een raadsel. 

Gelukkig blijft ze wel actief. De vlinders en bijtjes die op onze vlinderstruik afkomen worden nauwlettend door haar in de gaten gehouden en soms neemt ze een sprint, een sprong en klapt ze met beide pootjes in de lucht en voordat je het weet zit er zo'n bont gekleurde vlinder in haar bek. En muizen, daar worden we regelmatig op getrakteerd. Trots laat ze haar prooi aan mijn voeten vallen en gaat ze er vanuit dat ik haar koppie aai en een belonend klopje geef.

En ondanks haar ouderdom is ze nog steeds alert en snel. Vandaag dekte ik de tafel en in de twee tellen dat ik me omdraaide om naar de keuken te lopen, zag zij haar kans waar en vond ik haar met de neus in de boter. Voordat ze het hazepad koos, keek ze me nog even heel trots aan. Jaaaah, ze mag dan wel haar haar verliezen, maar haar streken.....???