Mijn 'overgang'

O

Waarom ik hier, open en bloot, mijn 'ding' neerschrijf, weet ik eigenlijk niet. Het is de 'schrijver' in me die me er toe aan zet. Ik besef heel goed dat er bekenden zijn die mijn 'gekriebel' lezen en ik loop het risico een etiketje op mijn voorhoofd geplakt te krijgen... Het zij zo... Het kan me op dit moment niet meer zoveel schelen. 

Sinds kort overvalt mij vaker het gevoel dat het me niet meer zo boeit wat (ik denk) dat anderen over mij denken. Ik vermoed dat 'de overgang' hiermee te maken heeft. Ik kan me herinneren dat mijn moeder (die gisteren overigens 90 zou zijn geworden, als ze nog geleefd had... gefeliciteerd, mam... ik heb nog even aan je gedacht!).. Ik kan me dus nog herinneren dat mijn moeder ooit tegen me zei in een moment van jeugdige crisis dat er ooit een moment zou komen dat de mening van anderen er niet meer toe zou doen. Een moment van bemoediging. Al heb ik, naar mijn gevoel, daar veel te lang op gewacht!

Enfin, wat half februari zo luchtig eindigt, betekent voor mij, achter gezien, het begin van een 'drama'.... Niet voor niets heb ik niet meer geschreven op dit blog. Als ik me voel, zoals ik me in de afgelopen zes weken voelde, dan komt er geen letter op papier. Een schrijversblok zou je het kunnen noemen, maar dat was het niet... 

In de maanden januari/februari speelden er verschillende gebeurtenissen. Het jaar startte al met een tegenvaller, aangezien ik de gespreksmodule van mijn opleiding, na een jaar keihard werken, toch net niet gehaald heb. Ik heb mijn schouders opgetrokken en in dezelfde week nog onder de nieuwe opdracht gestoken. Even waren er tranen op het moment dat ik hoorde dat het 'het net niet was' en verder was er geen tijd voor de emoties die horen bij een teleurstelling. Niet zeuren.... gewoon verder gaan. 

Toen volgde het bericht van de dood van T. Ik ken T. al vanaf mijn 12e jaar. T. is net even iets ouder dan ik en is, na een avonddutje op de bank, niet meer wakker geworden. Afscheid nemen was pijnlijk. Het besef dat onze groep 'ladies' nooit meer hetzelfde zou zijn zonder haar. Nooit meer een high tea of een sauna, waar we haar lach boven alles uit horen. En niet alleen het afscheid, maar ook de confrontatie dat ons/mij dit ook kan overkomen, doet me huiveren. Het besef dat we geen van allen het eeuwige leven hebben en dat, nu ik de grens van 50 gepasseerd ben, steeds dichter bij de dood kom. Ja natuurlijk, met een beetje goede wil van boven, heb ik nog een keer 50 jaar voor de boeg, maar het verlies van een jong iemand zo dierbaar, vertelt hoe reëel het kan zijn dat het geen 50 jaar meer is, maar dat de dag van jouw eigen afscheid al morgen kan zijn. Maar zoals het leven nu eenmaal gaat, klaren de gevoelens omtrent dit afscheid geleidelijk aan weer op.

Als ik in dezelfde maand mijn dochter zie vertrekken voor anderhalf/twee jaar naar Amerika/Canada,en mijn kat (mijn maatje) zijn zusje naar de poezenhemel zie verdwijnen en als ik dan ook nog eens ontslagen word, dan merk ik dat ik mijn controle verlies over de alledaagse dingen. 

Het is een meningsverschil met een mede-student, waardoor de stoppen doorslaan. Niet direct... nee, het heeft een nacht nodig voordat mijn lijf aangeeft dat het genoeg geweest is. Kortsluiting, zo lijkt het wel. Na mijn bed beland ik op de bank en heb totaal geen energie om iets te doen. Niet om voor mezelf te zorgen - nog niet eens om de telefoon op te pakken. Ik ben op... moe, wil niet meer... kan niet meer normaal denken. Flarden van gesprekken, gebeurtenissen krioelen door mijn hoofd. De weinige energie die ik heb verdwijnt naar mijn hoofd. De enige emotie die ik voel is verdriet... onwijs veel verdriet. Zoveel dat het gewoon pijn doet. Pijn in mijn hartstreek, pijn in mijn maag, pijn in mijn darmen... uiteindelijk pijn in mijn hoofd. 
Als eenmaal de tranen beginnen te stromen, dan is de kraan open en lukt het me niet meer om te stoppen. Vanuit mijn binnenste ontstaat een kolk, die uiteindelijk ontsnapt uit mijn keel, door mijn mond. Mijn oren horen een gejank, zoals een wolf jankt tegen de volle maan. Ik schrik er van... 

Als hubbie eind middag thuis komt, zit ik nog steeds op dezelfde plek. Moe, doodmoe... nog steeds in mijn pyama, mijn haren wild, mijn gezicht ongewassen en mijn tanden nog steeds niet gepoetst. Het enige dat ik uit weet te brengen is: 'Ik wil niet meer - ik kan niet meer. Ik ben moe!'

Het is niet de eerste keer dat hubbie dit tafereel aantreft. Hij blijft heel kalm, houdt mij vast en streelt over mijn hoofd. Na enige tijd komt er hortend, stotend uit en heel verward uit wat er zoal door mijn hoofd gaat, wat het met mijn lijf doet... 

Dit is nog maar een fragment... 

We zijn nu zes weken verder. Hoewel we niet meteen gehandeld hebben, zijn we uiteindelijk wel naar de huisarts gestapt. Van de huisarts naar een psycholoog, want zoals ik al schreef, dit is niet de eerste keer dat ik zo'n heftige reactie ken op greepverlies. Het gekke is, echter, dat als ik nu terug kijk, dat ik niet kan begrijpen hoe ik van het ene moment op het andere zomaar ineens kamp met gevoelens als 'niet meer willen'. En voor wie het niet begrijpt... 'niet willen' houdt in dat ik geen zin meer heb in dit leven. 

Nu ik weer 'bij mijn positieven' ben begrijp ik die gevoelens niet. Ze horen niet bij mij... want heb ik niet alles wat een vrouw zich wensen kan? Ik heb een lieve echtgenoot, die echt goed voor me is. Ik heb twee fantastische kinderen. Kleinkinderen die voor mij het zonnetje in huis zijn. Ik heb een dak boven het hoofd, brood op de plank en ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik heb een goed stel hersens, doe ook leuke dingen, heb mensen om me heen en er zijn genoeg uitdagingen - vervelen doe ik me niet. 

De vraag die ik dan ook bij de huisarts neerleg is in hoeverre mijn gevoelens, die zo op zijn kop staan, te maken kunnen hebben met de overgang. Een vriendin maakte mij attent op de film 'Uitgebloe(i)d', waarin ik mij zo enorm herkende (behalve de behoefte om van partner te wisselen). Echter, naar mijn gevoel, veegt de huisarts het idee van 'de overgang' zo maar van tafel. Zijn focus ligt op 'depressie' en hij denkt aan het voorschrijven van antidepressivia. 

Ik ken dubbele gevoelens. Aan de ene kant ben ik bang voor deze medicijnen. Met name voor de bijwerkingen. Aan de andere kant heb ik genoeg gelezen over depressie om te weten dat de hersenen gebaat kunnen zijn met dat extra stofje. Ik denk aan Mike Bodde, die in zijn boek 'Pil' beschrijft wat depressie met hem doet en hoe Anafranil van hem een 'normaal' mens maakt. Ik denk aan professor Kuiper die in zijn boek 'Ver heen' beschrijft welke psychosen hem achtervolgden door depressie en hoe ook hij geholpen werd met medicijnen (en creatief bezig zijn). Ik heb echter besloten om in gesprek te gaan met een psychiater en uit te zoeken wat er met mij aan de hand is.

Ik heb er nooit al te veel aandacht aan besteed (uit schaamte vooral), maar gevoelens van depressie zijn niet bepaald onbekend voor mij. Als ik mijn levenslijn bewandel, dan zie ik altijd weer momenten opduiken dat het mis gaat met mij.... en dat ik er ook weer bovenop kom. Tja, dat is mijn geluk... de enorme vechtlust om toch iets van het leven te willen maken. 

Dat het voor een groot deel tussen mijn oren zit... dat zal vast wel. Carl Rogers legt zo mooi uit dat hoe groter het gat tussen de persoon die je nu bent en de persoon die je zou willen/moeten zijn, hoe groter de pijn. Ik herken dit wel, ervaar het ook zo....

Tot sinds kort kende ik daar een schaamtegevoel bij. Alsof ik schuld ben aan het feit dat ik niet ben wie ik zou willen/moeten zijn. En dat de omgeving, mijn opvoeding en de mate van kwetsbaarheid geen rol zouden spelen in deze. Niet dat ik het nodig vind om met een vinger te wijzen. Het is echter belangrijk om in te zien dat schaamte hier niet op zijn plaats is. Uiteindelijk ben ik wie ik ben, op dit moment... ik ben gevormd door het leven en alles wat daar bij komt kijken. Ik ben wie ik ben.... 

Ik heb stil gestaan bij 'de overgang'. Daarbij bedoel ik misschien wel de menopauze, maar tegelijkertijd zie ik niet alleen het verhaal van oestrogenen, niet meer ongesteld worden, de hot-flashes en alle andere verschijnselen, maar meer nog de overgang van de vruchtbare vrouw en zoals het ook in de film wordt gezegd: 'de uitgebloeide vrouw'. Zoals de puberteit een overgang is van kind richting volwassenheid, zo voel ik me nu van de onverzadigde vrouw naar de verzadigde vrouw. Het woord zaad, rijpe vrucht, maakt het voor mij visueel. Ik zit midden in dit proces. Het is haast te vergelijken met de geboorte... en dat gaat over het algemeen niet zonder pijn en/of moeite.

Nu ik weer enigszins helder kan denken, voel ik hoe moed mij weer drijft. Vertrouwen in de toekomst. 'Het komt wel goed, schatje!'

Het zijn de littekens van afgelopen weken die mij pas op de plaats doen maken. Mijn agenda ordenen - niet te vol, chaos accepteren en op de dagen dat ik veel energie heb, niet alles in een keer 'opmaken'  door als een gek te keer te gaan... denken dat je de hele wereld aan kunt. Hoe lastig ook - accepteren dat accuraat zijn en snel handelen even niet meer behoren tot mijn competenties. Ben gewoon weer even terug in de puberteit.... toen vergeetachtigheid en sloomheid heel gewoon waren. 

Ach ja..... 'Het komt wel goed schatje... ' Echt wel... !

Angst

Hoe ga ik beginnen? Uhmmm... tja... verleden vrijdag heb ik dus mijn ontslag gekregen. Geheel onverwacht was het niet en nu achteraf gezien is het voor mij beter. Behalve het feit dat je ego een schop onder zijn achterste krijgt, beheersten mijn gevoelens niet zozeer het feit dat ik ontslagen was als wel het feit dat mijn gevoel van 'geleid zijn in deze' niet blijken te kloppen. Vanaf het eerste begin (het vinden van de vacature tot en met het sollicitatieproces bestond uit toevalligheden. Zoveel 'toevalligheden' dat kon, in mijn ogen, geen toeval zijn). Ik heb heel wat afgeworsteld in de afgelopen week... Ik geloofde heilig in die leiding en nu de dingen anders zijn gelopen dan verwacht, twijfel ik aan mijn eigen gevoelens. Niet dat ik twijfelde aan God, maar ik twijfelde wel aan onze verhouding.... Maar goed, ik beschouw het als een levensles en ik zal vast wel mijn antwoorden vinden. Je weet maar nooit waar gebeurtenissen goed voor zijn. Het hoofdstuk is voor mij afgesloten en ik heb besloten me volledig te concentreren op mijn opleiding en het beginnen voor mezelf. 

Een les is duidelijk voor me. In de afgelopen maanden heb ik mij laten leiden door angst. Ik zocht naar zekerheden, die achteraf gezien geen zekerheden waren. Ik was bang dat we in een situatie terecht konden komen, waardoor we financieel in nood zouden raken. De les die ik geleerd heb is dat angst is een slechte leiddraad is. 

Angst... angst heeft macht. Boezem de burger angst in en de regering heeft macht. Angst blijkt de reden achter racisme te zijn. Angst vanwege gebrek aan kennis. Uit angst dingen doen, want stel je voor dat je niet in de hemel komt. Of 'motiveer' je werknemer door hem/haar angst in te boezemen door te dreigen met ontslag als je je werk niet goed of snel genoeg doet. 

Ik heb de bezem door mijn 'huis' gehaald. Een van de inwoners - angst genaamd - heb ik deur uit gezet. Hier of daar vind ik nog een van zijn nakomelingen, maar ook zij worden aan de hand terug gebracht naar papa. Deze inwoner heeft delen van mijn 'huis' overhoop gehaald en sommige delen zijn inmiddels onbewoonbaar verklaard. In de afgelopen week ben ik begonnen met een grote opruimactie. Strategieen bedacht, doelen gesteld en de bijbehorende acties op papier gezet. Dat gaf me hernieuwde energie.. het opruimen geeft me ruimte... 

Haaa.... heerlijk... laat nu de lente maar komen. Ik ben er (bijna) klaar voor.

Chaos

Twee maanden verder.... geen letter op papier gezet. Niets voor mij. Ik heb hier of daar wel wat geschreven, maar ik kwam er niet aan toe om mijn blog(s) bij te werken. Mijn hoofd stond er niet echt naar. 

Er is veel gebeurd in de afgelopen twee maanden. De maand november sloot ik doodmoe af. Weinig energie om wat dan ook te ondernemen, zowel geestelijk als lichamelijk was ik niet meer vooruit te branden.

Toen mijn nieuwe werkgever echter meldde dat ik uitgenodigd was voor een seminar in Madrid, Spanje, raapte ik alle moed bij elkaar om te kunnen gaan. 

Ik wil hier echter niet al te veel over vertellen. Het enige dat ik kwijt wil is dat de eerste kennismaking niet bepaald de beste was en dat ik tijdens deze dagen ernstige twijfels had of ik de juiste keuze gemaakt had. Meteen opgeven... dat is iets wat ik niet ken. En zo vloog ik op donderdag naar huis om op vrijdag weer de koffer te pakken om naar de Ardennen te gaan. Ik was er hard aan toe.... een week samen met vrienden en een week samen met mijn hubbie..

Ik had gehoopt op veel sneeuw en winterpret, maar die wens is niet in vervulling gegaan. Veel regen en troosteloosheid... Hier of daar weliswaar wat wandelingen gemaakt of een klein stadje bezocht, maar voor het merendeel hebben we genoten van de houtkachel en de vele boeken die ik meegenomen had. Tevens heb ik me bezig gehouden met het thema van dit jaar. Pagina's vol geschreven met wat ik belangrijk vind... voor mezelf. Na lang schrijven, denken (of malen) kwam ik tot de conclusie dat wat voor mij belangrijk was, was alles wat te maken had met authentiek durven te zijn. Little did I know......

Onze vakantie sloot ik ziek af. Na twee weken rust, bleek mijn weerstand niet te verbeteren. Precies op de laatste dag, na het opstaan, stond ik te trillen op mijn benen, kende ik hartkloppingen en was mijn buik van streek. Voor mijn hubbie betekende dat uiteindelijk dat hij ons vakantiehuisje voor een groot deel voor zijn rekening moest nemen. Ik voelde me te beroerd om wat dan ook te doen. Hoewel ik op weg naar huis weer wat opknapte, heeft het nog een hele poos geduurd, voordat ik weer een beetje 'de oude' was.

Eenmaal thuis werden we geconfronteerd met een doodzieke kater. Zijn zusje is onlangs overleden en we hebben echt gedacht dat we  ook zijn graf al vast konden klaar maken.  Hij at niet en hij kon amper op zijn pootjes staan. Nu zijn we een paar weken verder en met behulp van advies van de dierenarts is hij weer wat aangesterkt, al is hij nog steeds niet de macho die hij was. Hij gaat niet meer naar buiten, hij drinkt veel, plast veel en zoekt continue ons gezelschap. Mijn onderbuikgevoel vertelt me dat we dit jaar ook afscheid van hem zullen gaan nemen.

Meteen na het weekend startte mijn eerste werkdag. Vlinders in mijn buik, waardoor ik amper wat kon eten... Ik was vergeten hoe de wegen richting Rotterdam er 's ochtends om 07.00 uur uit zien. Ik had nog geen kilometer afgelegd of ik stond al in de file. Een goed begin op je eerste werkdag. Ik zag mezelf al te laat komen... verklarend hoe lang de file dan wel niet was. Maar gelukkig was ik ruim op tijd weg gegaan en kwam ik netjes op tijd aan. Na een paar dagen overviel mij het gevoel dat ik in Spanje had wederom. Had ik de juiste beslissing genomen om deze baan te accepteren? De twijfel in mij werd sterker en sterker....

Zaterdag 11 januari - de lifetesting. Pfff..... ik besefte dat ik niet zo heel veel meer gedaan had. Mijn studieboeken had ik weliswaar meegenomen naar de Ardennen, maar opengeslagen..... hmmm.... nou nee! En daar sta je dan.... 'Ga maar in gesprek met je client en wij komen zo af en toe even langs om te kijken hoe het gaat'..... zo spraken de examinatoren. Twee sympathieke dames, die al zo'n 20 jaar ervaring hadden. En zo gebeurde het. In het begin stoorde het me helemaal niet toen de dames om beurten binnen stapten, maar bij een tweede keer raakte ik even de draad kwijt. Ik weet nog dat ik dacht dat ik wel kon schudden, maar dat bleek later niet het geval. Ben ik geslaagd? Nou, deels wel en deels niet. Aan mijn technieken lag het niet; het was een deel van mij, mijn zijn, waarop de examinatoren mij aanspraken. Even was ik bang dat ik alsnog het jaar over moest doen, maar gelukkig hoefde dat niet. Wel heb ik een specale opdracht, dat alles te maken heeft met authenticiteit (toeval??)  waar ik een jaar lang aan mag werken, door middel van supervisie. En eind 2014 mag ik opnieuw een life-testing doen... Ik ervaar het als een kadootje. Wat de examinatoren van mij gezien hebben is een issue wat ik maar al te goed ken en waar ik graag aan wil werken. Ik heb er alle vertrouwen in dat het wel goed komt. Graag zelfs, zowel vanwege mijn toekomstige carriere als in mijn persoonlijk leven. Het houdt wel in dat ik nog meer werk te verzetten heb in 2014. Nog meer gesprekken voeren en nog meer verslagen schrijven. En echt, ik heb nog geen idee hoe ik het allemaal moet doen. Maar weet je, stap voor stap leg ik kilometerlange afstanden af. Stap voor stap, dat is mijn geheim.

Nu vertel ik het heel rustig en beheerst, maar je mag best weten dat er ook de nodige traantjes zijn geweest. Ook de nodige twijfels... ga ik het allemaal wel redden? Is dit wat ik wil? Is dit echt wat ik wil?..... Uhhhh ja!! Dit is wat ik wil. Ik geef nog niet op, niet voordat ik alles uit de kast getrokken heb... !

De avond van te voren oefende ik nog met een mede-student. Een vrouw voor wie ik bewondering heb. Een vrouw met een groot hart op de juiste plaats. Na afloop evalueerden we samen het jaar 2013 en we namen ons voor om meer onze grenzen aan te geven; meer te kiezen voor wat goed is voor onszelf en ons niet meer gek te laten maken. Meer te genieten van het leven......

En toen ging de telefoon..... mijn vriendin uit Tilburg vertelde me dat T. was overleden. Op de bank in slaap gevallen en niet meer wakker geworden.... Slechts 54 jaar oud! Mijn leven stond even stil. T. en ik hadden  plannen gemaakt om samen naar de Provence Zuid Frankrijk te gaan. Een korte vakantie om te genieten van de lavendel- en zonnebloemvelden. Het heeft nooit zo mogen zijn. 

Haar dood deed me meer en meer beseffen dat de mens niets te zeggen heeft over het tijdstip van overlijden en dat het leven dus maar heel kort kan zijn. Waar in vredesnaam maak ik me druk over? Mijn baan? Mijn studie? Geld? Nee, wat echt belangrijk is is mijn familie, mijn gezin... Dat is wat werkelijk telt in dit leven.  Mijn gezin...

Mijn gezin... in dezelfde week bracht ik mijn dochter naar Schiphol. Voorlopig zal zij en haar man in Amerika/Canada verblijven. Ik heb haar aangemoedigd om vooral te gaan. Een gouden kans, een mooie aanvulling voor je C.V. en een enorme ervaring. Maar nu het zo ver was en ik haar een laatste knuffel en een kus gaf vroeg ik mij af hoe rekbaar mijn navelstreng was? En ja, eigenlijk deed het wel wat zeer... Hoe graag ik het hen gun, het idee dat ik niet zomaar 1-2-3 bij haar kan zijn, voelt... uhm, hoe zal ik het noemen... ofcourse, deep down I know... I'm loosing control.

En dan is er familie... op dit moment is er slechts nog een zus met wie ik regelmatig contact heb. Ik besef meer en meer hoe gezegend ik ben, omdat ik haar in mijn leven heb. Ik geniet van haar gezelschap; leer veel van haar en kom steeds vaker tot de ontdekking hoe veel we op elkaar lijken, in allerlei opzichten.

De anderen? Zij willen mij niet in hun leven hebben. Pijnlijke waarheid... Zou willen dat het anders was, maar zo zij het. Verwachtingen loslaten, dat was mijn grote eye-opener in 2013. Ik oefen in dat loslaten... het scheelt me bergen energie. 

Pfff... en nu zit ik hier. Januari is al weer bijna voorbij. De kop van 2014 is er al weer af. Afgelopen week heeft er een goed gesprek plaats gevonden tussen mijn 'baas' en mijzelf, dat wat meer duidelijkheid verschafte. Daarnaast is de nieuwe module (opleiding) gestart en is de eerste vergadering van Public Affairs al weer achter de rug. Ook hebben hubby en ik tijd en energie gestoken in ons 'nestje' en lijkt de chaos, zoals ik die in de afgelopen maanden heb ervaren, weer behapbaar. Ik zie zelfs weer licht en mijn energie keert beetje bij beetje weer terug. 

Ik ben ervan overtuigd dat 2014 een boeiend jaar gaat worden. Ik ben er klaar voor.... kom maar op! 

Dankbaarheid..

Het eerste woord dat me te binnen schoot toen ik eraan dacht om mijn blog weer van een update te voorzien. Ik mag dan hard gewerkt hebben, dat zal ik zeker niet ontkennen, doch is het op zijn plaats om met een diepe dankbaarheid naar boven te kijken. Ik heb heel veel reden om dankbaar te zijn. 

Het wachten is beloond. Voor alle tentamens van de afgelopen weken heb ik een voldoende gehaald. A.s. woensdag is er nog een tentamen en dan kan ik dit schoolsemester 2013 afsluiten. Ik ben moe, maar ook enorm voldaan. 

Wat ik niet gehaald heb, althans NOG niet, dat is het praktijkgedeelte. Ik wist eigenlijk al wel dat ik uitgenodigd zou worden voor een life-testing. Inmiddels heb ik mij daarbij neer gelegd. De life-testing zal half januari plaats vinden. Ik heb dus nog even tijd om te oefenen...  

Er hangt best veel af van dit al dan niet halen van het praktijkdeel. Als ik het niet haal, dan zal mijn opleiding met twee jaar worden verlengd. En dat... dat is natuurlijk niet de bedoeling. Van de andere kant, ik heb het een bere-interessante module gevonden en eigenlijk zou ik het niet eens zo erg vinden om hem opnieuw te moeten doen. Ik heb zoveel geleerd en ben zoveel gegroeid. Heb mezelf beter leren kennen en heb moeilijkheden overwonnen. Wat dat betreft was 2012 echt een bijzonder jaar.

Daarnaast.... pepperdepeh!.... heb ik vanaf januari een parttime baan. Ik verheug me erop om weer aan de slag te gaan. Na twee jaar werkeloosheid, wat inhoudt dat ik mijn spaarrekening naar beneden heb zien kelderen van 12 hoog tot in de basement... is het weer een goed gevoel om weer aan de slag te mogen gaan. 

Waar deze verandering precies naar toe zal leiden... ik weet het niet. Het nieuwe jaar 2014 zal ik er zeker niet rustiger op worden. Een nieuwe baan, afronding van mijn studie, misschien nog stage lopen tussendoor, mijn werk binnen de Public Relations van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, oppassen op mijn kleinkinderen en het huishouden.... mijn kinderen, mijn vrienden en als het kan wil ik nog wat tijd voor mijn hubbie... En dan heb ik nog niet gehad over mijn passie schrijven. De cursus die ik volg (kinderboeken schrijven) en de tijd die ik nodig heb om mijn boek te schrijven.
Voel me net Truus de Mier.... tuut tuut tuut... 

Het is veel, ik weet het.... maar het hoort bij mij. Ik zit lekker in mijn vel en ik voel me dankbaar dat ik het allemaal kan doen. Het maakt me blij... al vind ik het jammer dat ik zo weinig tijd over heb voor nog zoveel andere leuke dingen... 

Wachten….. wachten….. even wachten nog….

Een super-spannende week….. of eigenlijk moet ik zeggen: weken, wie zal het zeggen. Mijn geduld wordt in ieder geval op de proef gesteld. In mijn hoofd spelen zich complete soapseries af. 'Miss Confident' heeft de wacht aangezegd en de TNT-boy levert continue dreigbrieven…. 'What if'… , terwijl 'petemoei' mij geruststellend op mijn schouder klopt. Immers 'als een deur sluit, gaat er een andere deur weer open… waarachter zich dat bevindt wat beter bij jou past'. 
Ik sta aan de zijkant en kijk wat er zich afspeelt in dat hoofd van mij.

Deze week kan ik gebeld worden door een van de docenten van de opleiding. Dat betekent dat ik in januari wordt uitgenodigd voor een life-testing. Iets in mij vertelt mij dat ik daar niet aan hoef te twijfelen - ik ben vast een van hen, want echt tevreden over mijn performance was ik niet. Maar je weet maar nooit… Een van mijn mede-studenten stuurde mij een bericht met slechts een enkel woord: VERTROUWEN!.. Mijn volwassen ego fluistert in mijn oor: "So what? Laat maar zien wat je in huis hebt… waar maak je je druk over?" Vervolgens zie ik al die geopende What-if-brieven liggen…  hmmm…. tijd om deze overboord te gooien. What if? - De wereld zal niet vergaan, dat is een ding wat zeker is. So what…

Ik ben in afwachting van het cijfer van mijn casusopdracht. Dat kan nog even duren, aangezien mijn mentor nu met zijn billen op een zonnig strandje zit, ergens ver weg van hier, waar hij, als hij verstandig is, geen verslagen zit te bekijken van zijn studenten. Allemaal Roberts (zie vorige blog)…. die hem het zonnen doen vergaan…! 

Vorige week een tentamen gemaakt… het kan nog even duren, maar wat zou ik graag dat cijfer willen weten. Een deel van het tentamen heb ik goed gemaakt, dat weet ik zeker, maar ik heb mijn twijfels over een ander deel. De vraag is hoe zwaar dit deel gaat meetellen. Mijn slagen voor deze module hangt voor een groot deel af van dit cijfer. Spannend dus! Petemoei knikt, geruststellend: "Komt wel goed, schatje". 

Behalve voor schoolresultaten, ben ik ook in afwachting van mijn sollicitatie van vorige week. Ik wil deze baan zo ontzettend graag hebben. Men heeft mij verteld dat het een aantal weken kan duren voordat ik definitief bericht zal krijgen… we blijven dus rustig wachten. De 'kleine saboteur' springt op schoot en giechelt  "Wat maakt dat jij denkt dat de keuze op jou gevallen is?" - irritant mannetje. Ik wil niet op deze vraag in gaan, maar vervolgens hangt hij om mijn nek: "Yoehoe, geef nou antwoord…." Geërgerd maak ik korte metten met hem: "Dat weet je best, snotneus… ik versta mijn vak, dus waarom niet?" Wederom lacht het kleine monster: "Waarom niet - nou uhh, omdat…". Ik klap de deur voor zijn neus dicht. Deze keer heb ik geen tijd om zijn onzin te analyseren.

Ik was in afwachting van het antwoord op de aanbieding, die mijn dochter en haar man hebben ontvangen. Een aanbieding om voor twee jaar in Amerika/Canada te werken. Sinds gisteravond is het volkomen duidelijk: als de visa rond zijn, dan zullen ze in januari al vertrekken. Zo snel…..  Gemengde gevoelens, uiteraard. Petemoei herinnert mij: "Dit is toch wat je wilde… zelfstandige kinderen die hun dromen waar maken?!"… Yep, dat is wat ik voor ogen had. En ach…. het is alweer veel te lang geleden dat ik in Amerika was. Nu een reden te meer om mijn koffers weer eens te pakken…. 

En voorlopig ben ik nog niet klaar met wachten. In de komende weken nog twee tentamens te gaan… en dan maar wachten wat daar de uitslag van is.

En als beloning voor al dat harde werken van dit jaar…. twee weken richting België, waar tegen die tijd mogelijk wat sneeuw ligt. Ik tel de weken… de dagen… de uren….

Ik kan niet wachten!

Robert

Zovele uren waren we samen. Behoorlijk wat nachten hebben we samen doorgebracht. Het merendeel van mijn vrije tijd heb ik aan hem gespendeerd. Maar vorige week heb ik hem uiteindelijk dan toch de deur uit geschopt. Ik was hem zo verschrikkelijk zat. Ik kon zijn naam niet meer horen! Onze relatie begon zo hoopvol, maar na de zomervakantie verlangde ik eigenlijk maar naar het einde. Niet dat ik het voor het zeggen had. De afspraak was dat ik tot het einde toe zou volharden. Ik heb me aan de afspraak gehouden… Tot vorige week…. De grens was bereikt… en zonder hem vaarwel te zeggen heb ik hem doorgestuurd. Ik mag hopen dat mijn mentor blij met hem is en dat hij mijn Robert, mijn casus-opdracht van dit jaar, goed zal beoordelen. Ik ben nog in afwachting… spannend.

Ergens in februari/maart dit jaar maakte ik kennis met Robert, een denkbeeldige client. Hij had een groot probleem, namelijk zijn enorme verlegenheid. Deze verlegenheid maakte zijn leven lastig. De opdracht was om Robert het gehele jaar door te begeleiden. Van zijn hulpvraag hoe hij wat meer spontaniteit kan ontwikkelen naar zijn werkelijke probleem. Het heeft me maanden gekost om hem te laten zien wat uiteindelijk zijn disfunctionele gedachten, gevoelens en gedrag zijn. En toen hij uiteindelijk zicht kreeg op zijn blinde vlekken, ging hij enthousiast aan de slag om zijn leven een draai te geven. Doelen werden gesteld, strategieën ontwikkeld en uiteindelijk ging hij aan de slag met acties. Gerard Egan zou vast blij zijn met dit proces.

Stoeien met Robert heeft veel los gemaakt bij mij. Je begrijpt natuurlijk wel, dat als je aan de slag gaat met een denkbeeldige client, dat je uiteindelijk tot de ontdekking komt dat je wel heel veel lijkt op hem. Niet dat ik zo verlegen ben, integendeel, maar het diepere probleem waar Robert zo'n last van had….. tja… dat probleem kende ik maar al te goed.

Tijdens de opleiding leerde ik over emoties. De zeven basis-emoties - ik heb ze, op een na, dit jaar allemaal doorlopen. Ik heb me verwonderd, ik kende vreugde, ik was boos, maar ook geestdriftig, ik ben bang geweest, verdriet niet uitgezonderd. En dat allemaal vanwege die ene client - die niet ineens echt bestond. 

Niet alleen ik 'behandelde' Robert. Welnee, zo'n 60 (misschien wel meer) mede-studenten hebben hem als bagage met zich mee gezeuld. Er is nog nooit iemand geweest die zoveel aandacht heeft gehad als Robert. En zoals het spreekwoord aangeeft dat er net zoveel kappen als monniken zijn, zal Robert een hard gelag hebben aan al die verschillende ontledingen die hij heeft moeten ondergaan. 

Het was een geweldige module. De langste tot nu toe en voor mij ook de meest indringende. Ik moet toegeven dat ik moe ben. Mijn energielevel is wat aan de lage kant vanwege al de inspanningen, maar het was absoluut de moeite waard. Ik heb veel geleerd… jazeker, ook van Robert. Door hem leerde ik mijn overtuigingen beter kennen. Door hem ben ik in gaan zien wat gedachten met je kunnen doen… en ook mijn ogen gingen hier of daar open en leerde ik mijn eigen blinde vlekken kennen. 

Nu ik dit besef…. dan was hij dus eigenlijk lang zo gek nog niet! Die Robert……  

Eigenlijk toch wel een held….. (op sokken!)

Tentamentijd

Niet schrijven betekent niet dat er niks te melden is. Mijn leven staat absoluut niet stil. De ene uitdaging na de andere volgt... and I'm loving it!

Ben net terug van een 1-daagse training in Frankfurt met betrekking tot mijn taak binnen Public Affairs van de kerk. Het was ergens wel afzien om op vrijdag met de auto naar Frankfurt te rijden en vandaag weer terug te komen, maar het was de moeite waard. Ik heb weer leuke mensen ontmoet en ben weer wat wijzer geworden op het gebied van ICT.

Niet alles staat overigens in het teken van I'm-loving-it; het is nog geen twee weken geleden dat we onze 15-jarige poes Poekie hebben moeten laten inslapen. We zagen haar in de loop van de tijd steeds magerder worden en wat we ook deden, ze kwam er niet meer bovenop. Het viel niet mee om afscheid te nemen van ons kleine monstertje, die elke nacht (juist vanwege het feit dat ze niet meer zoveel lichaamsvet bezat) stiekem bij ons onder de deken kroop. Onze policy is dat huisdieren niet op, onder of in bed mogen komen, maar zij wachtte tot wij sliepen en 's ochtends werd ik met een bolletje vacht, klem tegen mijn buik aan, wakker. Nu dat bolletje wol er niet meer is, weet ik pas wat ik mis....

Studie is wat dit jaar voor mij numero uno was. Alles stond in het teken van de gespreksmodule. Boeken, TV, gesprekken met vrienden, alles werd bekeken door het oog van mijn opleiding. Zelfs hubbie was regelmatig het 'slachtoffer' - vrijwillig en onvrijwillig. Het zegt wel iets van zijn karakter dat hij nog steeds in staat is me te vertellen dat hij van mij houdt!! 

Komende weken neem ik deel aan drie verschillende tentamens. Het is nog even kiezen op elkaar en eind november kan ik voor geruime tijd mijn boeken sluiten.... eindelijk de vakantie die ik steeds weer heb uitgesteld. Nou zeg ik wel boeken sluiten, maar daar bedoel ik slechts mijn studieboeken mee. Een lange literatuurlijst wacht mij op.... dus echt helemaal zonder.... nee, dat kan ik voorlopig nog even vergeten. Wil ik trouwens ook niet. De materie is veel te interessant!

Door de intensiteit van deze module heb ik veel moeten laten liggen. Ik kwam er niet meer aan toe..... vrienden bijvoorbeeld of het schrijven voor Public Affairs van de kerk, mijn hobbies, sporten en mijn huishouden.... Ik kijk er naar uit om binnenkort het een en ander weer op te pakken.

Het lijkt alsof ik het een en ander weer onder controle heb.... maar.... het kan zo maar gebeuren, van vandaag op morgen, dat mijn leven weer helemaal wordt omgegooid. Op dit moment lopen er een paar leuke sollicitaties en met een beetje geluk........

Dan is er nog de kleine meid. Inmiddels is mijn kleindochter uitgegroeid tot een bron van positieve energie, dat de oren van je hoofd kletst en iedereen weet in te palmen met haar praatjes, gezang of gelach. Ik geniet van de uurtjes dat ze bij mij is. Mijn (oppas-)dag begint al goed, zodra ik haar lach zie, als ik haar 's ochtends tegemoet loop. Nog even.... en dan zal haar kleine zusje mee komen. Opnieuw een nieuwe uitdaging!

Wat ik heel bijzonder vond was de vernieuwing van een vriendschapsrelatie. In geen jaren had ik haar meer gezien, laat staan gesproken. En door toeval kreeg ik van iemand haar emailadres. Nadat ik haar geschreven had, kreeg ik een uitgebreide mail terug. We hebben elkaar ontmoet en het klikte als vanouds. Zo blij dat ik opnieuw weer contact met haar heb. Heel bijzonder!

Enfin, het is (natuurlijk) weer middernacht geweest. Over een paar uurtjes gaat de wekker. Toch gaat er niets boven schrijven.... Ik hoop dan ook dat ik vanaf nu weer regelmatig mijn vingers over het toetsenbord kan laten glijden om al die spinsels in mijn hoofd op papier te kunnen zetten. 

So be aware....

Een slimme meid....

Wat moet je doen als je al meer dan een jaar geen werk hebt en je lijdzaam moet toezien hoe je spaarrekening langzaam maar zeker van heuvel in kuil veranderd?

Ze zeggen dat kleine beetjes helpen (alzo zei de mug en pieste in de zee) en ben deze zomer begonnen met zelf wat groenten en fruit te verbouwen op plaatsen in de tuin waar eerder bloemen en bloeiende planten stonden. Het is leuk om te zien, leuk om te doen.

Waar mij op dit moment vooral bezig houdt is hoe ik zo eenvoudig zelfgemaakte verzorgingsproducten en/of schoonmaakmiddelen kan maken. Alles zonder chemicaliën. En het werkt nog ook.

Van allesreiniger, WC-reiniger, ramenreiniger tot wasmiddel, schuurmiddel, zeep, tandpasta, shampoo en niet te vergeten zelf lipbalsem maken (voor nog geen 20 cent - Labello kost al gauw 2 tot 3 euro), mineral gezichtspoeder, bodyscrub, bodylotion, lipstick en nog veel en veel meer.

Niet alleen maak ik het voor mezelf; over een paar maanden is het Kerst en maak ik de leukste kadootjes, waar iedere vrouw (en kind - vanwege de natuurlijke producten) blij mee is. Mijn portemonnaie blijft praktisch gesloten, want alle ingrediënten heb ik in huis.

Vandaag heb ik een kadootje voor mezelf gemaakt. Iedere avond, voordat ik naar bed ga, neem ik een lekkere lauwe douche. Niets is zo lekker om hals en decolleté te bestuiven met een lekker geurende poeder.

Men neme:
- een mooi potje... elk potje voldoet; (zie foto hierboven)

- een poederpufje (50 cent bij Wibra)

- een papieren cupcakevormpje;

- 1/2 cup arrowrootpoeder (of maizena)
- 1/8 cup bakingsoda (zuiveringszout)
- 1 eetlepel cacaopoeder
- een snufje kaneel
- 10 druppels vanille (etherische olie)

Roer de ingrediënten dusdanig door elkaar, zodat er geen klompjes meer zichtbaar zijn.

Schep mengsel in cupcakevorm en plaats deze voorzichtig in het potje.

En zie hier: 

Update: overgang

Oei, het lijkt wel dat hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd. Ik kan het niet geloven dat ik vier maanden niet geschreven heb. Je mag er van uit gaan dat er zeker een hoop te melden was, maar ik vond de tijd niet om mijn gedachten op papier te zetten.

Mijn focus lag, in de afgelopen maanden, op mijn studie. De huidige module staat in het teken van oefenen en doen (praktijk). Tot nu toe behelsden de modules veel theorie. De energie die ik er in stak, werd steevast beloond met goede cijfers. De huidige module kost me veel meer. Daarnaast kom ik mezelf regelmatig tegen - en de tot-nu-toe-ontvangen cijfers - zijn niet erg bemoedigend. Ik laat me echter niet 'kisten'... ik heb nog zo'n drie maanden te gaan en die zal ik goed gebruiken.

Het is ook weer even wennen om te schrijven... het voelt net alsof je na een hete zomer, lopend op blote voeten, ineens je schoenen met veters aan doet. In het begin zit dat erg onwennig. Zo voelt nu ook het schrijven... wat ik normaliter zo uit mijn mouw weet te schudden, zit nu muurvast en de tandwieltjes komen maar langzaam op gang.

Het mooiste moment van de afgelopen maanden is dat mijn zoon en schoondochter mij uit bed belden om mij te vertellen dat ik weer oma was geworden. Onze tweede kleindochter is onlangs geboren. Ze is werkelijk een beauty. Wat ik bijzonder vind is dat er genoeg ruimte is in mijn hart, om ook van dit kindje te houden, al vanaf de eerste kennismaking. 

Mijn dochter en haar man meldden dat ze, naar alle waarschijnlijkheid voor twee jaar naar Amerika/Canada zullen verhuizen. Ik ken dubbele gevoelens. Aan de ene kant juich ik het toe. De ervaring die ze zullen op doen is bijzonder. Een stap die ik ooit, 35 jaar geleden (!), ook heb willen zetten, maar door omstandigheden nooit gezet is. Ik deel het enthousiasme van mijn dochter. Aan de andere kant voelt het alsof de navelstreng nog een keer doorgesneden wordt. Het idee dat ik niet 1-2-3 bij haar kan zijn.... stel dat ze me nodig heeft! Tegelijkertijd realiseer ik me dat dit gevoel van 'nodig zijn' al sinds een hele poos geleden ergens verstopt ligt en stof vergaart. Nee, moeders zijn niet meer nodig. Blijkbaar hebben wij onze taak goed verricht, want de kids kunnen het zelf wel.

Dat ik in de overgang zit, is een feit. Ik heb gelukkig niet zo'n last van opvliegers of van nachtelijk transpireren, zoals veel andere vrouwen om mij heen (dankzij mijn spiraaltje). Maar geestelijk (en lichamelijk) gebeurt er wel van alles. Het lijkt alsof ik geleidelijk afscheid aan het nemen ben van een deel van mij, de vruchtbare.... en verwelkom ik een rustigere, verzadigde versie van mezelf. Een mooi proces, dat weliswaar gepaard gaat met wat geestelijke uitglijers, aangezien mijn gedachten niet altijd even helder zijn en ik daardoor mijn emoties niet altijd de baas ben. Waar ik me het meest aan stoor is het feit dat het lijkt alsof mijn brein soms op gatenkaas lijkt. Mijn geheugen is op sommige dagen ronduit slecht. Voor de rest laat ik het gebeuren en is het wat is.

Well, een kleine update... er valt zoveel meer te vertellen, maar dat gaan we geleidelijk aan weer oppakken.

Een kattenleven..

Het is een gezellig tafereeltje hier aan mijn bureau. Voor mij ligt een dikke, rode poes; haar kopje ligt op haar voorpoten, welke op mijn laptop rusten. Haar lijfje en haar lange staart liggen rechts van mijn hand. Veel ruimte geeft Minoes mij niet. Ik heb haar een paar keer zacht weg geduwd, maar als het aan Minoes ligt, dan gaat ze het liefst bovenop mijn boek of schrijfpapier liggen en schakelt ze mijn bedrijvigheid volledig uit.

Minoes houdt van knus, lekker dicht bij elkaar zijn. Ze is tevens heel egoïstisch en denkt (voor zover een poes kan denken) totaal niet aan de ruimte die ik nodig heb.

Vanuit haar positie kan ze precies door een spleet tussen de vitrage-helften naar buiten kijken. Met half gesloten ogen, nog geen beslissing genomen of ze nu wil dutten of dat ze de vogeltjes en alle andere dingen die bewegen wil blijven volgen. Daarnaast is het van belang om alert te blijven, want op nog geen halve meter afstand zit Ukkie, de pestkop, op de vensterbank. Weliswaar met haar rug naar Minoes toe, maar ervaringen uit het verleden heeft haar geleerd om op haar hoede te blijven met Ukkie in haar buurt.

Het spinnen van Minoes en haar half duttende houding, plus de warmte van haar lijfje maakt dat ook ik er wat soezerig van word. Ik heb vannacht weliswaar goed geslapen, maar de behoefte om nog even mijn ogen te sluiten is groot.

Minoes ligt niet volledig ontspannen. Geluiden in de gang of geluiden van buiten doet haar oren steeds spitsen. Haar spinnen gaat weliswaar onverstoorbaar door en hoewel ze op haar pantoffeltjes ligt, geeft haar lichaam een lichte vorm van stress weer. Haar hoofd draait van links naar rechts. De deur van mijn studeerkamer en het kleine monster op de vensterbank, dat zich inmiddels heeft omgedraaid, wordt nauwlettend in de gaten gehouden.

Minoes doet alsof ze ontspannen is - ze geeuwt er zelfs een keer bij, maar ze is het niet. Ze besluit uiteindelijk om rechtop te gaan zitten en kijkt wederom door de spleet naar buiten. Ukkie is ook rechtop gaan zitten en kijkt alleen maar naar buiten. Ze schenkt totaal geen aandacht aan Minoes. Minoes kijkt naar de kleine schildpadpoes, haar eigen dochter.... maar wat heeft ze een hekel aan het kreng.

Moeder en dochter in goede tijden..

Ondanks dat Ukkie haar geen blik waardig keurt, strekt de dikke rode poes zich uit en verplaatst zich naar het linker deel van mijn bureau, maar ook daar vindt ze geen rust.

Minoes stapt heel behoedzaam over mijn schrijfpapier heen - hoe is het mogelijk? Met vier poten en toch raakt geen een poot het papier. Ze gaat op de rand van mijn bureau zitten en besluit om op stap te gaan. Ondanks haar overgewicht neemt ze een sierlijke sprong en komt op zachte pootjes neer op de grond. Dan hoor ik haar weglopen, mijn kamer uit. Tik, tik, tik, tik... haar nageltjes raken het laminaat. Minoes is de enige vrouw in huis die op naaldhakken loopt en dat met haar overgewicht...!!!

Ukkie

Ukkie, rekt zich inmiddels ook uit en kijkt knipperend met haar oogjes in de zon. De warmte van de zonnestralen maakt haar lui. Als ze dan mijn kant op kijkt, beseft ze dat haar pestobject er niet meer is. Even loopt ze naar de muurkant van de vensterbank en als de zon achter de wolken verdwijnt, dan houdt ze het voor gezien en springt ook zij van de vensterbank. 

En zo verandert mijn gezellig, knus tafereel in een eenzame, koude plek. Ik blijf met pen en papier alleen achter. Minoes weg, Ukkie weg, zon weg.....

Hoe fijn is het om poes te zijn; een gezin dat voor je zorgt als je honger hebt, een dak boven je hoofd, op tijd je natje en je droogje en daarnaast een tweetal dienstboden die op jouw geklaag opstaan om voor jou de deur te openen. Zelfs als je twee tellen later weer door dezelfde deur naar binnen wilt. 

Hoe fijn is het om poes te zijn: op elk tijdstip van de dag ongestraft een dutje doen en als het weer het toelaat lekker stappen buiten. De buurtkatten weten inmiddels wel dat ik hier woon en dat ik de baas ben. Als ik zin heb ga ik naar de overkant, een vers muisje halen en ondanks mijn hoge leeftijd vind ik het heerlijk om zo af en toe in huis te raggen. Ik krijg de kolder in mijn kop en ren dan door het huis als een bezetene. 

Terwijl ik nadenk over hoe heerlijk het leven van een poes is, is Ukkie terug, hergepositioneerd op haar plek op de vensterbank. Met haar buik laag, maar aangezien het vrouwtje vandaag geen verwarming aan heeft staan, bevalt het haar  minder goed als anders. Ukkie hoort buiten een dikke kauw roepen. Ze gaat rechtop zitten, zodat ze beter kan zien wat er zoal buiten afspeelt. Strak kijkt ze naar een punt. Als ik me opricht om te kunnen zien waar zij naar kijkt, kom ik bedrogen uit, want ik zie helemaal niks... Maar ja, ik ben dan ook geen poes.

Al zou ik dat bij tijd en wijlen best wel willen....

Prrrrrrrrrr.................