Voor een dag een 'Belieber'

Wat was ze zenuwachtig! Ze kon het nauwelijks geloven.... vandaag was haar grote dag. Ze ging hem zien en wel op een paar honderd meter afstand. Ze is twaalf en helemaal in de ban van Justin Bieber.

In augustus 2012 werd ik gebeld door mijn nichtje. Over het algemeen richt haar moeder zich tot mij, maar deze keer sprak ze zelf met mij. Of ik zin had om met haar naar het Justin Bieber-concert te gaan dat in april 2012 zou gaan plaatsvinden. Uhhh... een uitzonderlijk verzoek, maar het idee om iets leuks met mijn jongste nichtje te kunnen gaan doen, sprak mij wel aan. Ik was net met mijn hubbie naar het concert van James Blunt geweest en dat was goed bevallen. Ik vergat hierbij dat een Justin Bieber van een heel ander hysterie-caliber is dan James Blunt. En dat..... heb ik geweten!!

We waren nog maar net aangekomen in Arnhem, toen de bussen arriveerden waarvan vermeend werd dat de ster van de avond zich daarin kon bevinden. In een mum van tijd vulde het plein zich met gillende meisjes, die de bussen volgden. En voordat ik het door had, stond ik alleen... mijn nichtje opgeslokt door de massa. Nichtje en ik hadden van te voren afgesproken waar we elkaar konden vinden voor het geval dat ik we elkaar kwijt zouden raken en na een kleine 20 minuten vonden we elkaar dan ook weer terug. Om ons heen meisjes, bleek van opwinding; ze hadden 'de hand van Justin Bieber gezien!'.

Om de rest van de middag wat sneller door te komen, liepen we naar het winkelcentrum Kronenburg, waar we overal waar we keken, fans tegenkwamen. Merchandise had prima zaken gedaan, want overal zag je meisjes met Justin Biebers' Believe-tour-t-shirts.

Uiteindelijk is het dan zover... na een uur wachten mochten we dan eindelijk naar binnen. Maar in de concertzaal worden we geconfronteerd met dubbel verkochte kaartjes. Een moeder en dochter hadden dezelfde kaartjes als de onze. En zij bleken niet de enige. Links, rechts, zien we mensen met hetzelfde probleem. Blijkbaar wordt het probleem opgelost, want we zien moeder en dochter niet meer terug. Voor ons kan het feest beginnen.

Terwijl we wachten zien we o.a. Danny de Munk voorbij lopen en als er wat fans naar Danny roepen, vraagt mijn nichtje 'Wie is Danny?'...  Ik besef in welk jaar ik geboren werd.

Na lang wachten leek ik er even wat te gebeuren. Een kort voorprogramma (te kort naar mijn idee)... wachten.... een DJ die de zaal weet op te warmen..... en dan weer wachten... en wachten.... en wachten... tot er even voor 22.00 uur wordt afgeteld en daar is hij dan! De enige echte.... Hij vliegt de concertzaal binnen als een engel. De ogen van mijn nichtje stralen!

Foto: Gelderlander

Nichtje danst, zingt, klapt en springt.... en ik maak foto's, ik film en kijk naar haar. Ja, haar enthousiasme, haar liefde voor haar idool is mij niet onbekend. Eens... heel lang geleden, in een andere tijd, op een andere plaats, droomde ik ook. Ik kan me goed verplaatsen in haar en ik glimlach als ik haar rode wangen en haar glanzende ogen zie. 

Anderhalf uur lang zijn de fans in de ban van de ster op het podium. Alle bekende songs komen voorbij en als Justin in een open cabine boven het podium draait en daarbij zichzelf filmt... ben ik ervan overtuigd dat mijn trommelvliezen spontaan scheuren. 

'Where would I be if you didn't believe...' klinkt er door de boxen en overal rijzen A-4-tjes boven de hoofden van de fans. Zij zwaaien in de hoop Justin gerust te kunnen stellen, want ze geloven echt in hem.

En als dan de muziek stopt en aan het zingen, dansen, springen een einde komt, ga ik met een nog in trance, stil meisje naar huis. Zoveel als ze vertelde op de heenweg, zo stil is ze nu. Wat een ervaring voor haar! 

Ik kwam uiteindelijk pas om 03.00 uur in de ochtend thuis aan. De batterijen van mijn fototoestel en mobiel leeg, mijn oren nog steeds piepend, mijn voeten pijnlijk van het lange staan en mijn portemonnaie weer een stuk lichter. Maar het was de moeite waard om mijn nichtje zo te zien genieten! Voor haar wilde ik wel voor een dag een 'Belieber' zijn.

Omadag.... wat een temperament!

Het was weer genieten vandaag. Hoe groter de kleine meid wordt, hoe gezelliger... We hebben een vast ritme, waar we allebei baat bij hebben. Er wordt gespeeld, gezongen, gedanst, buiten gelopen en samen gegeten.

Voor het eten vouwen we handjes en vandaag, much to my surprise, zegt de kleine meid heel enthousiast 'Amen' om daarna gretig aan te vallen op haar bruine boterham met worst. Nog groter werd mijn verbazing toen ze midden onder de maaltijd haar hoofdje laat zakken en begint te bazelen 'bla... bla...bla.. mama.... bla... papa... bla... opa... bla...oma.... AMEN'. Net anderhalf jaar oud en net als een kleine papegaai, bidt ze zoals haar vader en moeder haar dat trachten te leren. 

Na het eten wordt er altijd even gespeeld, voordat we onze jassen aantrekken en lekker buiten gaan wandelen. Even naar de eendjes, even naar de bakker, even naar de slager en soms, als het weer goed is, nog even naar de speeltuin om de hoek.

Vandaag ontdekte ik het temperament van de kleine meid. Tot nu toe kende ik alleen maar een geduldige en leergierige Lisa, vandaag echter liet ze zien wat er gebeurt als de dingen niet gaan zoals zij het graag wil. De pop ging niet zo gemakkelijk in de bijpassende reiswieg en voordat ik erg had in wat er zich afspeelde, vloog er een pop langs mijn linkeroor en een reiswieg langs mijn rechteroor gepaard met een oorlogskreet. Vervolgens barstte ze in huilen uit. Maar als oma heel geduldig laat zien hoe het wel kan en haar aanmoedigt het nog een keer te proberen, verdwijnen de traantjes en verschijnt er een zonnige lach op haar snoetje.

Ik weet, ik weet, ik ben een trotse oma. Nou heb ik natuurlijk ook wel een uitzonderlijk, geweldig, lief, intelligent, mooi kleinkind. (Al vindt dat natuurlijk elke oma van haar kleinkind). Maar wees nou eerlijk... is een kleinkind niet HET ideale onderwerp om over te schrijven.

De dag dat mijn kleinkind komt is ook echt nooit saai! Er gebeurt altijd wel iets dat mij verbaast, dat mij doet lachen, dat mij doet stilstaan of dat mij dankbaar doet zijn. En dan is het nu nog maar eentje... wat een struik van dankbaarheid moeten de oma's hebben staan die al tien of meer kleinkinderen om zich heen 'verzameld' hebben..... 

Ik spreek over een kleinkind, maar is het niet zo dat elk kind bijzonder is. Wij gaan er steeds van uit dat wij degene zijn die kinderen leren, maar ga eens rustig zitten en kijk hoe kinderen spelen, hoe kinderen handelen, hoe kinderen van nature zijn.... Ik denk dat zij degene zijn die ons, volwassenen, kunnen leren. Maar goed, dat is weer een ander verhaal... daar hebben we het misschien een andere keer nog wel eens over.

In de komende drie weken heb ik tijd nodig voor mijn studie, waardoor ik niet kan oppassen op mijn kleine meid. Drie weken..... Ik denk niet dat ik haar voor zo'n lange tijd zal willen missen. 

Het begint er op te lijken....

Dat was toch niet normaal.... gisteren, eerste paasdag, terwijl er kleine vlokjes sneeuw naar beneden dwarrelden. Al kan ik me van Pasen van een aantal jaren geleden ook herinneren dat we met het gezin naar Ouddorp gereden zijn voor een strandwandeling en dat we na aankomst vrijwel meteen weer naar huis gereden zijn, vanwege het feit dat de sneeuw ons om de oren vloog.

Dit jaren waren hubbie en ik alleen op eerste paasdag. De brunch was erg rustig. Geen kinderstemmen, geen tikkende eieren om me heen. Ons gezin kende de traditie om met Pasen onze krachten te meten door elkaars eieren te laten sneuvelen door middel van 'tietschen'... een traditie die ik van thuis heb meegekregen. Tietschen doe je door een gekookt ei in je hand te nemen en de tegenpartij mag met zijn/haar ei tegen dat van jou aanslaan. Het ei dat niet breekt is de uiteindelijke winnaar. Uiteraard hebben hubbie en ik ook met elkaar ge-tietscht, maar de lol is er gauw af als je iedere keer weer de winnaar bent. Geen kapot ei, betekent dan ook, geen ei op je brood... 

Zo winters als dat het gisteren was, zo'n lente-gevoel geeft de zon je vandaag. Ik voel me net een jong veulen of een rund dat lang op stal gestaan heeft.... ik wil naar buiten!! Ik heb mijn vriendin in Spijkenisse gebeld en haar verteld dat we er vanmiddag aankomen. Samen zullen we een strandwandeling gaan maken. De eerste van velen... (hoop ik).

Wintertijd heeft voor mij een zekere charme. Kaarsjes aan in huis, warme chocomel, een deken op de bank en een elektrische deken in mijn bed. De warme sokken vooraan in mijn la en poezen die gezelschap zoeken, of zal ik zeggen dat ze warmte zoeken..

Maar nu het zonnetje weer in aantocht is, gaan de deuren open. Zowel in huis als ook in mijn hoofd. Er is weer licht, er is weer meer ruimte. Het lijkt of mijn lichaam en geest wakker wordt, zich uitstrekken en volop weer aan het werk gaan. 

Heerlijk deze tijd van het jaar.... Deze week maar weer eens snel de tuin opruimen en aankleden. Ik kan niet wachten..

Somewhere between

O, o, weer een maand verder en geen woord meer geschreven.... zo lijkt het!

Niet dat er niet veel gebeurd is.. in tegendeel! Het is dat andere prioriteiten mijn aandacht hebben gevraagd. En er is zoveel dat mijn aandacht al heeft... er is zoveel dat ik leuk vind... er is zoveel dat mijn leven momenteel verrijkt.

Ik zou kunnen vertellen over die ene vriend, die ik na vele jaren weer heb ontmoet en dat we, zoals we in onze tienerjaren samen muziek hebben gemaakt, wederom onze stemmen bij elkaar voegden en midden in de nacht 'Somewhere between' hebben gezongen. Weliswaar nu zonder een voorhoofd met puisten, maar hij een beetje kaler en ik een 'beetje' grijzer.

Ik zou kunnen vertellen over het afscheid nemen van een bijzondere man, met wie ik weliswaar maar weinig contact meer had, na mijn scheiding, maar die altijd nog een plekje in mijn hart had. Hij is vredig ingeslapen en is, zoals hij het zo graag wilde, terug bij zijn liefste wederhelft.

Ik zou ook kunnen vertellen over de kleine meid, die haar eerste stapjes genomen heeft en vanaf die tijd geniet van de ruimte om haar heen. Haar levenslust die uit haar oogjes straalt en het moment dat ze in een zaal met mensen haar armpjes uitstrekt omdat ze bij oma wilde zijn. Het streelde mijn ego. Mijn oma-zijn werd bevestigd.

Misschien zou ik ook wel vertellen over de veranderingen in mijn leven. De onzekerheden die plots zekerheden zijn geworden. De vragen die beantwoord zijn en de acceptatie van zwakheden die misschien wel helemaal niet zo zwak zijn als dat ik altijd gedacht had.

Ik had vast wel verteld over mijn studiegenoot, die zo gek is als een deur, maar zo prettig gestoord is, dat we allebei om 08.00 uur 's ochtends over de vloer rollen van het lachen, vanwege het feit dat de 'meerderheid van stemmen in mij' mij duidelijk heeft gemaakt dat mijn sanity ook maar eens onder de microscoop gehouden behoort te worden.

Ik kan me voorstellen dat ik misschien nog wel wat had verteld over het feit dat ik sinds kort het woordje 'moeten'  uit mijn vocabulaire geschrapt heb, puur vanwege het feit dat 'a complete stranger'  mij uitgelegd heeft dat ik 'mag' in plaats van 'moet'. Denk daar maar eens over na.... !! Voor mij een reden te meer om langer en intenser stil te staan bij 'dankbaarheid'. Mijn hemel, wat ben ik een gezegend persoon. Ik moet helemaal niks meer..... Ik mag!

En als ik eenmaal mijn zegeningen ga tellen, dan denk ik, dat ik u verteld zou hebben over een familie R. die zoveel voor mij betekend heeft en die nu de grote oceaan zullen oversteken om in Amerika weer bij hun kinderen en kleinkinderen te kunnen zijn. Zodra ik mijn zegeningen probeer te tellen, dan tellen zij dubbel. 

Zo weet ik nog wel honderd dingen waarover ik zou kunnen vertellen... maar gezien het middernachtelijk uur....

Welterusten

Oma-dag

Wat mij vrijwel nooit overkomt is dat mijn zoon en mijn kleindochter 's ochtends aan de deur moeten blijven staan, omdat ik nog in mijn bed lag te ronken! Vanochtend werd ik wakker gebeld... Op blote voeten en eigenlijk nauwelijks 'decent' gekleed opende ik de deur, waar ik door mijn 'zonnestraaltje'  begroet werd. Ik wist dat mijn dag niet meer stuk kon..!

Een paar uur later, toen we met terug kwamen van een wandeling in de koude buitenlucht, stapte ze vrolijk lachend op opa af. Helemaal zelfstandig. Ze had mijn handen niet meer nodig... Wat was ik trots op de kleine meid!

Als opa in beeld is, dan vergeet ze spontaan dat oma er is, maar dat maakte ze vandaag helemaal goed door op mij af te rennen en 'Oma' te roepen. Een woord dat ik al een jaar lang met haar oefen, maar dat ze gewoonweg weigert om te zeggen. Ze zegt 'papa' en 'mama' en 'opa', maar oma - dat zat er niet in! En vandaag gebeurde het:

Het is altijd feest als Lisa een daagje naar oma komt. Ik kan me nog wel herinneren dat ik mijn kinderen destijds liet weten dat ik niet echt een oppas-oma-type was. Mijn carriere stond nog hoog in het vaandel. Omstandigheden deden mij anders doen besluiten en ik heb nu het idee dat dit het beste besluit is geweest dat ik ooit heb genomen. Ik zou de dagen met mijn kleine meid niet willen missen.

Een kleinkind.... een verrijking van je leven.

En moet je dan weten dat er over een half jaartje een broertje of zusje van Lisa verwacht wordt. 

Hoe rijk kan je zijn?

Akelig geprikkeld

Wie mij kent weet ik dat ik over het algemeen best wel geduldig ben. Ik kan redelijk veel hebben. Weet anderen te nemen zoals ze zijn en als ik iets moet uitleggen aan een ander, zegt men, dat ik een engelen-geduld heb. Ik kan tien keer iets over doen, als ik iets niet begrijp en als mijn PC niet doet wat ik wil, dan kan ik net zolang 'sleutelen'  totdat ik de oplossing gevonden heb.

Ongeduld... zo lijkt het... is ver te zoeken in mijn schatkist van eigenschappen. Ik zeg niet voor niks.... zo lijkt het... want er is iets waar ik super, super ongeduldig van word. Ik begrijp mezelf op zo'n moment niet en zelfs na een periode van zelfreflectie ben ik niet veel wijzer geworden.

Het ongeduld waar ik over spreek, is ongeduld waar ik helemaal niet trots op ben. Het heeft mij zelfs commentaar opgeleverd door anderen, die niet begrijpen waar mijn ongeduld vandaan komt. 

Mijn ongeduld komt om de hoek kijken, zodra mijn hubbie ziek wordt. Ik besef inmiddels wel dat het eigenlijk niets te maken heeft met hem, maar puur om het feit dat hij ziek is. Ik word er bloednerveus van en hoewel ik een zekere mate van empathie voel, vind ik het erg moeilijk om die extra aandacht, die hij indirect van mij vraagt, op te brengen. 

Ooit heb ik mijn euvel met anderen gedeeld, wat mij commentaar opleverde dat men medelijden had met mijn man. De vraag dat in mijn hoofd popte was ' Ben ik echt zo'n secreet?'. Blijkbaar... 

Ergens weet ik wel waar mijn ongeduld vandaan komt... Ik hoef maar te denken aan mijn eigen moeder, die veel aandacht van ons vroeg als zij ziek was. En dat was nog al eens het geval. Op zeer jeugdige leeftijd werd er al een grote verantwoordelijkheid op onze schouders gelegd en daarnaast werd het ingepeperd om vooral lief te zijn voor mama. De link is voor mij gelegd, maar dat zet voor mij geen zoden aan de dijk.

Toch is het vreemd. Het ongeduld waarover ik spreek kende ik namelijk niet zodra mijn kinderen ziek waren. Sterker nog, als mijn kindjes koorts hadden en met hun hoofdje tegen me aanlagen kon ik zelfs, tja, hoe zal ik het noemen... genieten. De zorg voor mijn kinderen is voor mij niet een probleem geweest. Niet als er braaksel opgeruimd moest worden en ook niet als ik door hen nachtrust moest missen. De zorg voor hen was heel natuurlijk.

De zorg voor mijn hubbie is helaas niet zo natuurlijk. Ik baal ervan, dat ik taken in het huishouden over moet nemen. Ik baal ervan als ik 's nachts niet kan slapen door zijn hoesten, snurken of snuiten van zijn neus. Ik vind het moeilijk te accepteren dat mijn onafhankelijke hubbie ineens zo afhankelijk van mij is geworden. Er zijn beelden, die ik liever niet omschrijf, waar ik vreselijk geprikkeld van word.

Is het puur egoisme? Denk ik teveel aan mezelf? 

Het lijkt zo liefdeloos en dat terwijl wij, in ieder ander opzicht, zo'n fijne relatie hebben. In ieder ander opzicht ben ik bereid om de maan naar beneden te halen voor mijn lieve schat. Waarom dan niet als hij ziek is?

Gelukkig duurt zo'n griepje, als het mee zit, slechts een weekje. Ik doe mijn best om mijn gevoelens overboord te zetten en probeer glimlachend een verzorgende partner te zijn en als het even niet lukt, dan probeer ik van mezelf te accepteren dat ik in die week even niet die-lieve-geduldige-partner ben.

Terwijl ik dit schrijf, besef ik heel goed dat er binnen mijn vrienden-/kenniskring mensen zijn wiens partner heel erg ziek zijn en dat ik eigenlijk alleen maar dankbaar zou moeten zijn dat zowel mijn hubbie als ikzelf gezond zijn en volop kunnen genieten van elkaar. En dat is ook zo...

So dear, stop whining! 

En dan is het nu tijd om hubbie te voorzien van een beker drinken.... (smile!)

Het was weer zo'n typische dag...

Zo'n typsiche dag, waarvan je achteraf denkt... 'Ik had beter in bed kunnen blijven'. Zo'n dag die al fout start in de ochtend en gedurende dag er niet veel beter op wordt. Het is maar net dat ik niet direct wens op te geven als de dingen niet gaan zoals ik misschien zou willen.

Behalve dat ik pas om 9.00 uur wakker schrok met het besef dat ik vandaag naar de tandarts moest. Twee kiezen die opnieuw bijgewerkt moesten worden. Ik ging er vanuit dat dat wel mee zou vallen...

Na het late ontbijt wilde ik douchen, toen de telefoon ging... Had ik maar niet opgenomen, want achteraf was het rennen om op tijd te komen bij de tandarts met gepoetste tanden, maar douchen... dat zat er even niet meer in.

Ik ben niet bang voor de tandarts, wel altijd wat spanning in mijn buik, maar niet echt bang. Zoals gewoonlijk stelde hij de vraag: ' Met of zonder verdoving?' en zoals altijd koos ik voor geen verdoving. Ik heb een hekel aan dikke lippen en lachen als een boer met kiespijn. Maar eenmaal in de stoel hoorde ik hem zeggen: 'Laten we toch maar een verdoving doen - dat lijkt me beter'. Dat zegt genoeg natuurlijk...  

Omdat er vanavond een babyshower op de agenda stond en ik nog geen kadootje gekocht had, bedacht ik in de tandartsstoel dat ik meteen wel even naar het winkelcentrum kon rijden, maar eenmaal buiten werd ik in beslag genomen door tintelende lippen en een verdoving die via mijn wang, richting oog trok. Ik vergat het kadootje... Pas tegen de tijd dat ik bijna thuis was, schoot me te binnen dat ik de verkeerde kant op gereden was en zo reed ik maar weer terug van waar ik kwam. Weliswaar ging dit gepaard met een zucht, maar nog steeds strijdlustig om nog iets van deze dag te maken. Immers, het ergste was inmiddels achter de rug. 

Met mijn kadootje op zak, kwam ik thuis om na de lunch weer te vertrekken voor de volgende afspraak. De verdoving was nog steeds niet uitgewerkt. Erg charmant voelde ik me bepaald niet... Hoe nederig maakt het je als je eenmaal je ijdelheid over boord weet te zetten... 

Hubbie en ik kwamen zowat gelijkertijd thuis en we besloten samen te koken. Over het algemeen doen we dat alleen in het weekend. Door de week kook ik meestal en zo nu en dan lost hubbie mij af. Het gerecht dat we vandaag wilde maken was volgens een recept uit een tijdschrift. Hubbie maakte het ene deel en ik het andere deel. Maar ja... zoals ik al vertelde, ik had vandaag mijn dag niet. En ondanks een oventijd van 45 minuten waren de aardappels niet helemaal gaar en vond ik het gerecht erg nat. Ook na een extra 10 minuten hadden de aardappels een extra 'bite'. Aan de smaak mankeerde niks en we hebben het gerecht voor een groot deel opgegeten, lekker ontspannen...

Tot de telefoon ging... mijn dietiste. Waar ik bleef? Totally het gevoel hebben dat het pas 18.00 uur was, keek ik op de klok en ontdekte ik dat het al 19.30 uur was en ik inderdaad aan haar bureau had moeten zitten! Waar was de tijd gebleven? Ik verontschuldigde me, trok mijn jas en laarzen aan, pakte mijn tas en reed met een vaart naar mijn afspraak... De derde van vandaag! Ook deze keer een zucht en minder strijdlustig om nog iets te maken van deze dag. Het voelde eerder als een lam dat naar de slachtbank gaat... 

Vanuit mijn dietiste wilde ik linea recta naar mijn vierde afspraak rijden zo'n 10 kilometer verder. Ik had er gelukkig aan gedacht om het kadootje nog in mijn tas te 'werpen', voordat ik naar de dietiste vertrok. Maar, nog voordat ik op de plaats van bestemming kwam, nam ik de verkeerde afslag en eindigde ik, per ongeluk, op de weg naar huis. En wederom liet ik me niet ontmoedigen, al was er van strijdlust allang geen sprake meer!

Het was een rood lampje in mijn auto, plus het feit dat het inmiddels al over half negen was, dat ik besloot om het op te geven. Mijn weg naar huis te vervolgen om aldaar de dag te beeindigen. Ik had er schoon genoeg van. 

Soms heb je van die dagen..... Pfff... morgen weer een nieuwe dag! 

Koken... nog net geen passie!

photo by Elsa Dorfman in 1988

Vorig jaar augustus was de 100e verjaardag van Julia Child, Amerikaanse kok, auteur en TV-persoonlijkheid. Een ster, die men bijna zou zijn vergeten, ware het niet dat Julie Powell in augustus 2002 (twee jaar voordat Julia Child overleed) een blog maakte, waarin het boek 'Mastering the Art of French Cooking' centraal stond. Julie gaat een uitdaging aan door in 356 dagen alle 524 recepten die in het boek te vinden zijn te koken. Hoe lastig of hoe moeilijk de recepten ook zijn.

In 2009 heeft men een film gemaakt over het Julia/Julie-project. Niet alleen heb ik de film gezien, ik wilde ook graag het boek lezen, waarin het blog van Julie verwerkt is. Zowel de film als het boek werkten enorm inspirerend! Ik ben absoluut geen superkok en eigenlijk vind ik koken ook niet echt leuk. Dat wil zeggen, het 'moeten' koken van een dagelijkse pot vind ik een ramp. Maar net als Julie ben ik een uitdaging aangaan. Ik zal niet perse het boek van Julia Child als voorbeeld nemen, maar in 365 dagen wil ik 365 verschillende recepten gekookt hebben. 

Het gekke is, koken maakt me nu blij. Niet altijd.. niet alles lukt in een keer. Het recept is soms teleurstellend, of ik vergeet een bepaald ingredient, waardoor de uitkomst nou net niet is, wat het had moeten zijn, maar ik leer verschillende smaken wat beter kennen en ik ben voedsel in het algemeen beter gaan leren waarderen. En dat in een paar weken tijd.

Wat interessant is dat een blog van een wildvreemde zo'n impact kan hebben op je eigen leven. De inspiratie van een ander, wordt jouw inspiratie, maar dan anders. Je geeft invulling aan wat bij jou past. 

De vraag is waarom maakt het me blij? Mijn leven was al rijkelijk gevuld met activiteiten die ik leuk vind om te doen. Vaak voelt het alsof ik uren tekort heb in een dag om alles te kunnen doen wat ik graag zou willen doen. Het is dus niet zo, dat ik mij erg verveelde.

Is het de uitdaging die mij blij maakt? Of is het puur vanwege het feit dat het weer een subject is waarover ik kan schrijven. En dat het schrijven uiteindelijk dat is wat mij blij maakt? Ik kan het je niet vertellen...

Morgen gaan we eten bij vrienden.. leuk natuurlijk. Alleen erg jammer dat ik morgenavond niet zelf kan koken....

Koken... het is nog net geen passie!

2013... een jaar van verrassingen?

De tijd tussen Kerst en Nieuwjaar heb ik als warm, maar ook als druk, druk, druk ervaren. Ik had even tijd nodig om alles weer op de rit te krijgen. Dat lukte ook niet echt in de eerste week van het nieuwe jaar, aangezien hubbie rond hobbelde in huis. En die ruimte wilde ik hem wel geven... en hij mij.

Normaliter kijk ik in de eerste week van het nieuwe jaar graag even terug op het oude jaar en evalueer mijn doelen en de gebeurtenissen die plaats vonden.  Ik ben er nog niet aan toe gekomen. Ik besef alleen heel goed dat er veel veranderd is in een jaar tijd. Ik heb het gevoeld dat mijn leven een ommezwaai gemaakt heeft.

Mijn vriendin haalde op haar blog aan dat ze in de overgang is en dat ze op dit moment ook haar dagelijks leven als een overgang ervaart. Ik heb het vaker gezien bij vrouwen in onze leeftijd.... vrouwen van 50+... ze veranderen. Ze worden zelfverzekerder, lijkt het.. de levenservaring die ze inmiddels hebben maakt dat ze situaties beter in de hand lijken te hebben. Anderen zijn niet meer in staat ze van hun stokje te stoten.

Ik heb het gevoel dat ik in ditzelfde proces zit. Ik trek me minder aan wat anderen zeggen en vinden. En met een glimlach om mijn mond bekijk ik bepaalde situaties en laat een en ander op me af komen, in plaats van in de stress te schieten. 

Afgelopen jaar is er veel veranderd in mijn leven. Ik zit nog midden in het proces van veranderingen. Het fijne is dat alles zo goed voelt. Alles staat zo dicht bij mijzelf. Ik kan weer genieten van de dingen die ik doe. Ik sta weer open en ben weer in staat om mensen binnen te laten.

Vandaag belde een oud-collega. We hebben elkaar zo'n drie jaar niet meer gesproken. Het voelde zo goed om weer even bij te praten. Bij onze eerste ontmoeting klikte er iets en konden we uren met elkaar praten over alles wat ons bezig hield. Tijdens ons telefoongesprek bleek dat er niets veranderd was. Weer was er die klik...  Het was echt genieten! En het gevoel van een mensen-mens te zijn stak de kop weer op. Iets wat ik lange tijd niet meer gekend heb. 

Ik had bedacht dat 2013 opnieuw verrassende dingen in petto zou hebben voor ons, voor mij. En zo ging het ook...Het jaar was nog niet begonnen of de eerste verrassing werd in mijn schoot gegooid. Hoewel op vrijwillige basis, ben ik geroepen als content manager voor Public Affairs van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen voor het gebied Nederland. Even kwam mijn onzekerheid om de hoek kijken, maar ik besefte ook dat ik alleen dat hoef te geven wat ik weet en wat ik kan. En alles wat ik niet kan, dat kan ik leren... En er zijn zoveel mensen die mij daarbij willen helpen. Het vooruitzicht dat ik weer veel nieuwe dingen zal leren vind ik opwindend!

Ik heb een paar maanden niet geschreven, maar ben van plan het wel weer op te pakken. Niet alleen geniet ik van schrijven, maar het is leuk om al die blogverhalen terug te kunnen lezen.

So, people... I'm back in town.

Vuile ramen

Juist op het moment dat de visite binnen stapte, afgelopen weekend, zond de zon een laatste zonnestraal dwars door mijn schuifpui, recht mijn kamer in. Mijn huiskamer werd er door verlicht en de poes, die in een stoel lag, vlakbui de schuifpui, rekte zich nog eens goed uit.
Maar oef.... dat was schrikken! Doordat de zon op mijn ramen scheen, kon je goed zien dat ik geen hele nette huisvrouw ben, want de ramen zagen er niet uit!!
Een van de taken die ik voor vandaag gepland had... je raadt het al, was het lappen van die smerige ramen. Hoe lang was het ook al weer geleden dat ik er helder door heen kon kijken?
 
Een voordeel van smerige ramen.... als ze weer schoon zijn, heb je echt eer van je werk. Je kan er weer doorheen kijken... net als een bril die net opgepoetst is. Het feit dat mijn ramen weer helder zijn, deed me denken aan een verhaal dat ik laatst las en dat mij aan het denken zette.

Het verhaal gaat over een huisvrouw, die samen met haar man op zaterdagochtend, tijdens de lunch naar buiten kijkt en de was van haar buurvrouw, die buiten aan de lijn wappert, bekritiseert.
 'Wat een viespeuk... dat is toch niet wit te noemen. Er zit gewoon een grijze sluier over heen.'
Haar man zegt niets en leest weer verder in zijn krant. Ook als dit de week erop herhaald wordt. Weer kijkt de vrouw naar buiten en weer geeft ze kritiek op het wasgoed van haar buurvrouw.
Tot de zaterdag die erop volgde.... 'Nou, ik zou wel eens willen weten welk wasmiddel ze nu gebruikt. Wat een heldere was..! Zou iemand haar eindelijk verteld hebben hoe ze een wasje moet draaien?'

Manlief kijkt haar vriendelijk aan en zegt:
'Nou nee, schat, ik heb vandaag de ramen voor je gelapt'. 

Tja.... meer hoef ik niet te zeggen, toch?

Tip van Galina, toegevoegd:

http://youtu.be/dbFiB7oiQs4