Lachen als een boer met kiespijn...

Het was om circa 9.00 uur druk op de weg. Meestal kan ik op dit tijdstip, richting Zuiden goed doorrijden. Vandaag leek het alsof iedereen haast had en dat we met z'n allen tegelijk op de A16 terecht gekomen waren. Ik was gelukkig op tijd vertrokken en kwam op tijd aan in Waalwijk, waar ik een toelatingsexamen gemaakt heb. 

Het waren pittige vragen, waar ik me echt volledig op moest concentreren, maar ik had er alle vertrouwen in dat ik het examen wel gehaald had. 

Na het examen maakte ik haast om naar huis te rijden, want hubbie had een afspraak bij de kaakchirurg en hij vond het fijn als ik met hem mee reed. In de kliniek werd mij gevraagd aanwezig te zijn bij het gebeuren, maar daar heb ik toch maar vanaf gezien. Bloed is nog steeds iets waar ik niet relaxed naar kan kijken. En spuiten al helemaal niet!!

Stoer glimlachend kwam hubbie de steriele ruimte uit. Ik wist niet of ik moest lachen om hem, of dat ik medelijden moest hebben. Bemoedigend heb ik hem toe gelachen.....  De arme schat!

Eenmaal thuis werd ik gebeld door Psychodidact. Mijn test was positief beoordeeld met een 8,6. Dit betekent dat ik definitief met de opleiding in augustus kan beginnen. Ik had zo een vreugdedansje kunnen maken en trots stootte ik hubbie aan. 'Een 8,6, lieverd, wie had dat gedacht?'. Hubbie mompelde, met zijn mond nog vol met een tampon, iets terug. Het klonk lief, maar ik verstond er niks van. Maar zijn vermeende smile zei alles.... Althans hij dacht dat hij lachte, maar hij lachte als een boer....

met kiespijn.

Verdwaald

Samen aan de afwas

Ook vandaag wilde ik profiteren van het mooie weer. Al lijkt het alsof het seizoen niet goed weet wat het wil. De ene dag regent het, de volgende dag lijkt het ineens ver boven de 20 graden Celsius.

Mijn kleinkind was vanochtend na circa een half uurtje al uitgeslapen. Ze is graag buiten, net als ik. Er was niets wat ons tegen hield en in het kader van dagelijks bewegen, stapte ik, uitgerust met slechts een flesje water, mijn telefoon, mijn portemonnaie en mijn sleutels de deur uit. 

De kleine meid is opmerkzaam. Ze hoort van alles en ze ziet van alles. Soms kijkt ze dan vrolijk naar boven met een brede glimlach, wijzend naar een bewegend voorwerp en zegt 'Tie', waarop ik haar de naam van het voorwerp vertel. 

Ik ken de omgeving van haar geboorteplaats niet zo goed. En alles wat nieuw voor haar is, is ook nieuw voor mij. Voor beiden dus een ontdekkingsreis. Leuk en ook een beetje spannend. Vooral toen ik na een paar keer te zijn afgeslagen op onbekende paden, ik ineens in een bosrijke omgeving zat en ik absoluut niet meer wist wat Noord of Zuid was. De zon stond op zijn hoogst... ik was verdwaald, wist niet meer waar ik was. 

We hadden al meer dan een uur lopen achter de rug. De kleine meid was in slaap gevallen en ik wist dat, zodra ze wakker werd, ze waarschijnlijk een knorrend maagje zou hebben. Een onbehaaglijk gevoel omringde me. Niemand te bekennen in de weide omgeving. Gelukkig had ik mijn telefoon bij me. Google maps wees mij de weg naar huis, al moest ik over ruiter- en modderpaden. Opluchting...

De opluchting duurde echter niet lang, want de display van mijn telefoon gaf aan dat mijn batterij bijna leeg was. Snel verkende ik de map en probeerde ik te onthouden welke afslagen ik zou moeten nemen. Ik zette de telefoon uit en alleen bij twijfel zette ik hem weer aan. 

Twee en half uur later arriveerde ik weer thuis. De kleine meid, helemaal uitgerust en hongerig... Maar aan honger kon ik niet denken. Het enige dat ik voelde waren mijn zere voeten!! 

Op eigen wieken

Heel gedisciplineerd deed ik vandaag de dingen die ik moest doen. Het leek alsof ik tijd tekort had vandaag. Maar wat is tijd? En wat is af? Sommige zaken lijken nooit af te zijn.

In het teken van dagelijkse beweging, ben ik er vandaag op uitgetrokken. Minimaal een uur wandelen. In mijn achterhoofd had ik de intentie om een stukje hard te lopen, maar mijn rug liet dit niet toe. Even heb ik me afgevraagd of dit ook onder de noemer 'excuses' verwezen kon worden, maar er zijn momenten dat je goed moet luisteren naar je lichaam. Vandaag was zo'n moment.

Een paar keer per week loop ik langs dezelfde vijver. Een aantal weken geleden zag ik haar nog op het nest zitten. Hij gleed door het water, sterk in de gaten houdend waar ik naar toe liep. Licht dominant tilde hij zijn kop op en liet mij op niet mis verstane wijze weten dat hij de beschermheer van zijn toekomstig gezin was en dat hij niet met zich liet spotten. 

Een week later was de vijver leeg. Nergens een zwaan te bekennen. Het nest was verdwenen. Mogelijk had de gemeente zijn werk gedaan, want de vijvers zagen er onderhouden uit. Jammer hoor!Vandaag echter zag ik ze lopen; moeder, vader en vier kleintjes. De kleintjes hadden een grijs-bruine kleur. Mijn gedachten gingen uit naar het kleine, lelijke, eendje. Kleine zwaantjes zijn lief om te zien als je weet dat het een zwaantje is... Ik wilde graag een foto maken van het zwanengezin, maar ook deze keer was het de oude mopperkont, die mij weg joeg van zijn kroost. Uit ervaring weet ik dat je maar beter uit de buurt kunt blijven van de krachtige wieken. Hij zal mij niet zo snel omver weten te krijgen, maar een gebroken arm is wel het minst dat hij iemand kan bezorgen. Op een afstand, waar hij genoegen mee nam, heb ik alsnog mijn foto kunnen nemen. 

In onze omgeving worden ieder jaar een behoorlijk aantal zwanen geboren. Een prachtig gezicht. Enkele jaren geleden telde ik er twaalf... toen zij achter elkaar overstaken.... op een zebrapad. 

Mijn discipline-spier

Het lijkt alsof half Nederland in de ban is van het Nederlandse voetbalteam. In menig conversatie heb ik het woord discipline horen vallen. Een club kan pas goed presteren als de leden over een dosis zelf- en/of groepsdiscipline beschikken. Of het team nu heeft verloren vanwege gebrek aan discipline of niet; die discussie laat ik in het midden.

Door omstandigheden kon mijn sportmaatje niet met mij gaan zwemmen. Even was ik geneigd om ook thuis te blijven. Mijn prioriteiten verleggen... daar ben ik een kei in. Flexibel noemen ze dat... uhuh! In werkelijkheid betekent het niet willen stappen uit je comfortzone.. Alleen gaan zwemmen vind ik niet echt leuk!

Die ochtend had ik met mijn 'coach' gesproken over zelfdiscipline. Als vanzelf vroeg ik mezelf af hoe het gesteld was met mijn discipline als ik nu weer mijn sportuurtje aan mij voorbij zou laten gaan, puur omdat ik de drempel, die ik over moet, om alleen te gaan zwemmen zo hoog vind. Ik besloot om toch te gaan! En achteraf moet ik bekennen dat ik nog nooit zo relax-ed gezwommen heb. Ik had het bad praktisch voor mij alleen.... 

Het woord (zelf-)discipline bleef rondspoken in mijn hoofd. Een stukje zelfreflectie maakte duidelijk dat ik veel meer excuses heb dan bereikte doelen. Of het gaat om gezonde voeding, studie, huishouding, sporten of relaties.. Ik heb excuses, ja, zelfs overtuigingen, die mijn zelfdiscipline ondermijnen. 

De eerste stap is inmiddels genomen. Bewustwording van het feit dat ik overal excuses voor verzin. Bewustwording dat het met mijn zelfdiscipline niet goed gesteld is. En vandaag heb ik bewust voor die zelfdiscipline gekozen door toch te gaan zwemmen, ondanks dat ik het niet leuk vond om alleen te gaan. 

De eerste work-out voor mijn discipline-spier. Iedere dag een beetje, dan wordt ie vanzelf sterk! 

Geen woorden nodig..

Samen werken

Wat een rustige zaterdag had kunnen zijn, was vandaag precies het tegenovergestelde. 's Ochtends reed ik naar Rotterdam voor een leidstersvergadering en 's middags nam ik deel aan een bijeenkomst van BCoach in de omgeving van Utrecht. Van beide evenementen ben ik weer wat 'wijzer'geworden. 

Wat vandaag centraal stond is het samen werken c.q. samenwerken. En het vertrouwen dat je nodig hebt om tot een goede samenwerking te komen. Zo zag ik vandaag een kleine 100 coaches een kring vormen, als in een polonaise en op de tel van drie op de schoot van de persoon achter hem/haar gaan zitten. Een fantastisch gezicht. Het viel niet mee om volledig op de persoon achter je te vertrouwen. Theoretisch gezien kon dit experiment niet mislukken..... in mijn gedachten des te meer!

BCoach start met een coöperatie voor coaches. De aanwezigen van vandaag hebben mee gedacht met betrekking tot het concept en het benoemen van de voor- en nadelen. Iideeën werden op papier gezet, zo ook luchtkastelen, maar ook vraagtekens en twijfels, zowel besproken als genoteerd. Mensen, waarvan de meesten elkaar niet kenden, werkten samen en kwamen tot prachtige resultaten. Ik ben dan ook heel erg benieuwd wat hier precies uit gaat komen. Voor mij was het een welbestede zaterdagmiddag. Ik weet weliswaar nog niet wat het voor mij gaat betekenen, maar ik heb een en ander wel al in mijn vestzakje gestoken.

Beide vergaderingen hebben mij er weer toe aangezet om zaken, die in het slop geraakt waren, weer op te pakken. 

Fantasie en engelen

Als kind werd ik bestempeld als fantasierijk. Ik ben me daar nooit helemaal van bewust geweest. Vermoedelijk vanwege het feit dat mijn fantasie mijn werkelijkheid was. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik me bewust werd van het feit dat men onder de indruk was van mijn verhalen of dat ze zonder pardon, van tafel werden geveegd, vanwege de ongeloofwaardigheid.

Dit kende voordelen en uiteraard ook nadelen. Zo werd ik, als jong meisje van circa acht of negen jaar oud, door de 'meester' van de klas op mijn hoofd getikt als ik weer eens teveel zat te praten en niet oplette. Dit tikken kwam hard aan, omdat mijnheer een grote ring droeg die in mijn hoofd prijkte. Nadat mijn ouders met de bewuste onderwijzer zijn gaan praten, nadat ik mijn beklag bij hen gedaan had, werd deze klacht verwezen naar het land der fabelen. Ik werd gewoon weg niet geloofd!

Op de middelbare school ondervond ik veel voordelen van mijn 'talent'; zeker als het ging om verhalen schrijven voor het vak Nederlands. Samen met een mede-leerling, die graag regisseur wilde worden, heb ik halve romans geschreven. (Waar zijn de stukken gebleven??).

Hoe ouder ik werd, hoe moeilijker het werd. Vooral het niet-serieus genomen te worden was erg vervelend. Daarnaast was ik ergens een dromer, maar dat heb ik mezelf 'afgeleerd'. Wat overgebleven is, is dat ik een denker ben. Mijn hoofd is echt NOOIT leeg. Een enkele keer als mediteer of als ik bid, dan wil het nog wel eens lukken dat het rustig wordt daar binnen, maar over het algemeen is het een grote databank van woorden en beelden!

In de loop der jaren heb ik mij ontdaan van de sticker 'fantast', welke geplakt was op mijn voorhoofd. Ik zorgde dat mijn woorden door een zeef gehaald werden, voordat ze mijn mond verlieten. Daarvoor in de plaats heb ik de Hollandse nuchterheid welkom geheten. 

Sinds kort lees ik een boek, in mijn verloren uurtjes (voor zover ik die heb), geschreven door een dame die omgang heeft met engelen. Ze schrijft op een levendige manier, waardoor het niet moeilijk is om het boek om te zetten in beelden. Ondanks mijn Hollandse nuchterheid laat ik haar verhaal binnen komen. Ik bedenk dat als ik dit boek jaren eerder gelezen had, ik naar alle waarschijnlijkheid ook engelen had kunnen zien, maar hoe ik het ook probeer.... het lukt me niet!

Voelen is iets anders.... ik denk dat ik de aanwezigheid van geesten wel gevoeld heb. Zorgzame geesten, die mij beschermen. En geesten waarvan mijn nekharen overeind gingen staan.

Vooralsnog... er zijn momenten dat ik heel duidelijk engelen zie.. !

In haar, die mij een kopje soep bracht toen ik doodziek in bed lag.
En in hem.. die mij ongevraagd hielp, toen mijn auto niet meer wilde starten in de middle of nowhere.
Of hij, die mij zijn mobiel leende, toen ik mijn hubbie niet kon bereiken omdat de batterij van mijn gsm leeg was.

O ja, engelen genoeg....

Je moet ze alleen WILLEN zien!

Kunstrondje Dordrecht

Foto: www.kunstrondje.nl

Geheel onverwacht liep ik 's middags met haar door de binnenstad van Dordrecht. Hoewel ik meer dan twintig jaar in de omgeving van Dordrecht woon, heb ik de stad nog nooit van de kant gezien, zoals zij deze aan mij heeft laten zien.

Ik zou er zelf nooit opgekomen zijn om een Kunstrondje Dordrecht te lopen. Ik heb er van genoten. Ik ben in winkeltjes terecht gekomen, waarvan ik het bestaan niet eens kende.

Een wandeling langs kunst-, antiek- en curiosawinkels, antiquariaten, galeries en musea, waar ik enorm van geïnspireerd raakte. In mijn buik borrelden verschillende ideeën op en voelde ik een drang om mijn eigen creativiteit 'van zolder te halen'. 
Van lampenkapjes tot kralen-armbandjes of van zelfgemaakte dagboekjes tot prachtige schilderijen.

Ik was onder de indruk van de woonwinkel. Een winkel die bewoond is en waar men alle spullen die er staan kan kopen. Wat een idee!

Ik ben helaas geen kenner; weet dus ook antiek niet te onderscheiden van kitsch, maar dit houdt mij niet tegen om oude spullen te bekijken en soms kom ik echt een prachtstuk tegen. Tijdens het Kunstrondje Dordrecht liepen we de ene rommelwinkel na de andere binnen. 

In een galerie, wiens naam ik helaas vergeten ben, stonden we plotseling voor een groot scherm dat een natuurtafereel liet zien, waardoor je je haast in een echt bos waande. Door middel van een webcam, zat je midden tussen de wandelende mensen, de hoge bomen en het groen. 

In dezelfde galerie maakten we kennis met een bevlogen persoon die achter een oude drukpers aan het werk was. Als u niet zo gelukkig bent als wij, dan neemt hij alle tijd om een en ander uit te leggen en te laten zien. Interessant!

Waar we niet aan toe gekomen zijn, maar wat ik ook nog een keer wil doen, is meegaan met een bootje, dat door de grachten van Dordrecht vaart. Dordrecht weer van een andere kant bekijken.

Niet alleen de shops, musea en galeries zijn de moeite waard, de geschiedenis van Dordrecht vind je terug in en op de huizen die in het centrum staan. Nee, ik heb geen aandelen en ik word ook niet betaald voor het maken van reclame, maar ik kan een ieder aanbevelen om het Kunstrondje Dordrecht te lopen. 

Voor meer info:
Intree Dordrecht / VVV
Spuiboulevard 99
3311 GN Dordrecht

Kat- en muisspel

Niets leukers dan tijd doorbrengen met je kleindochter. Teruggaan in de tijd en je zelf weer kind voelen. Kruipen over de vloer, net als zij. Geluiden maken zoals zij. En al liggend op de vloer ontdek je een compleet nieuwe wereld.

Zo jong als ze is, ze begrijpt heel snel 'de regels' van een spel. Ze gaat er helemaal in op en kraait van plezier. Nu de kleine meid zich kan verplaatsen in een een 'looprekje' spelen we samen een soort kat- en muisspel. Uiteraard wint zij en beginnen we steeds weer opnieuw, totdat de aandacht verslapt.

Zelfs de lunch is een spel en ik heb haar volledige aandacht... totdat Sammy, de kat, ons passeert. De kleine meid volgt Sammy en terwijl ik tevergeefs probeer haar aandacht voor de boterham te vangen, vraag ik mij af wat er zo bijzonder is aan de kat, die dagelijks in- en uit wandelt?

Omdat ze niet alleen gefascineerd kijkt naar Sammy, maar ook in lachen uitbarst, neem ik de moeite om ONDER tafel te kijken naar wat Sammy doet, om vervolgens OP de tafel te zitten....

Ook Sammy speelt zijn spel. Een kat- en muisspel met een levensechte muis.

Ik jaag Sammy met zijn speeltje naar buiten en haal opgelucht adem. Als ik terugkeer aan tafel, zie ik een klein meisje met een triomfantelijk gezicht. Haar bordje is leeg. Ik ben verbaasd... zo snel heb ik haar nog nooit zien eten! Maar op het moment dat ik haar wil complimenteren, zie ik dat de vloer onder tafel bezaaid ligt met kleine, bruine brokjes... muizenbrokjes! 

Waar blijft de zon?