De waterrat en de kat

Iedere week gaan we samen zwemmen, mijn sportmaatje en ik. Beiden hebben we de intentie om onze spieren te verstevigen en hopen dat we wat onsjes, misschien pondjes of zelfs, op den duur, kilo's te verliezen. Het lijkt alsof we dezelfde idealen hebben. Het lijkt alsof we gelijk op gaan. Al pratende over 'het leven' zwemmen we heel wat baantjes weg. En zonder dat we er erg in hebben is het uur voorbij.

Het lijkt alsof we 'two of a kind' zijn en toch is er een wereld van verschil.

Zodra zij onder de douche vandaan komt en haar domein binnen treed, schudt ze haar krullen en kijkt glimlachend rond. Ze lijkt tevreden als er slechts enkele mensen zwemmen. Ze kiest haar baan, buigt met een lichte knik in haar knieën enigszins naar voren staan en maakt een sierlijke duik. Na enkele minuten komt haar lichtrode hoofd weer boven water. Vervolgens zwemt ze met grote slagen naar de overkant, tikt de muur aan en zwemt weer terug naar waar ze vandaan kwam. Pratend, lachend en steeds opnieuw van houding veranderd geniet ze van het water. Ze praat honderduit en ik kan merken dat het water haar ontspant. 

Ze voelt zich thuis in het water, dat is een ding wat zeker is. Ik volg haar gracieuze bewegingen en ben onder de indruk over het gemak waarmee zij het water bedwingt. Haar hoofd verdwijnt regelmatig onder water. Zodra haar neus en mond vrij zijn van water, ratelt ze weer vrolijk door, watertrappelend, rondjes draaiend, duikend of wegzwemmend in een stevige crawl-slag. Dit is mijn sportmaatje.... een echte waterrat!

Zodra ik onder de douche vandaan kom en het water tegemoet loop, wrijf ik met mijn handen door mijn haar. Moedig kijk ik rond. Gelukkig zijn er niet zoveel mensen. Ik loop steevast naar het trapje en voel met mijn dikke teen hoe koud/warm het water is. Aj... geen badwater vandaag! Voorzichtig en terwijl ik diep ademhaal, laat ik mij zakken in het water. Mijn sportmaatje zwemt enkele meters voor mij en ik probeer haar in te halen, c.q. bij te houden. Als ik de overkant haal, draai ik me, zo snel als ik kan om, en zwemmen we terug naar waar we vandaan kwamen. Ik voel mijn spieren... Ik praat, ik lach en steeds in dezelfde houding houd ik mezelf boven water. Ook ik praat honderduit als zij even stil is en ik merk dat dit mijn aandacht afleidt van het koude water.

Ik voel me niet echt thuis in het water, dat is een ding wat zeker is. Water in mijn oren.. dat vind ik vreselijk, om maar niet te spreken van onverwachts water in mijn neus. Mijn hoofd blijft vooral boven water, mijn haar wordt zelden nat. Zodra ik uitgeproest ben van een slok water dat ik tijdens het praten binnen kreeg, blijf ik even hangen aan de kant. Mijn benen strekkend of juist optrekkend. Ook ik probeer gracieuze bewegingen te maken - immers het water maakt me licht. Met smalle ogen kijk ik hoe mijn sportmaatje weg zwemt van mij met een stevige crawl-slag. Ik probeer haar te volgen, maar ik weet niet hoe en voordat ik het weet, crawl ik in gedachten een heel eind weg, maar helaas voor mij kom ik niet vooruit, maar blijf ik op dezelfde plaats. Ik zucht... dit ben ik... geen waterrat, maar net een kat. Ik heb liever geen nat pak!

Mereltje wat zing je mooi!

Ik heb geen wekker nodig. Iedere ochtend tegen het ochtendkrieken laten zij hun stem horen. Eerst zachtjes, alsof ze hun eigen kindertjes voorzichtig wakker zingen. En zodra de eerste zonnestralen aan de horizon verschijnen, zingen zij luider, fermer en o, zo zuiver/

Een van hen is vaste klant in onze tuin. Niet alleen heeft hij het mos uit mijn plantenstukje op mijn tuintafel geroofd, hij is ook dol op mijn waterornament. Soms waagt hij het om zijn buikje te wassen in het opborrelende water. Hij spettert dan een paar tellen om vervolgens naar het dak van de schuur van de buren te vliegen om aldaar zijn verenpak weer op orde te brengen.

Hij is een echte sopraan. Als dank komt hij omstreeks een uur of zeven 's avonds op het dak van de buren zitten en zingt een volledige sonate voor mij alleen. Een van zijn vrienden komt nooit dichtbij, maar ik kan hem wel luid en duidelijk horen. Samen zingen ze een duet. Iedere keer weer anders, maar steeds even mooi om naar te luisteren.

Ik hou van mijn merel. Het is een druk baasje. Hoewel voorzichtig, maar gelijkertijd nergens bang voor.... en dat zou hem nog wel eens de kop kunnen kosten. Ook leert hij maar weinig van de lessen die het leven hem geven.

Laatst, op een hete dag, werkte mijn hubbie in de tuin. Onze merel had blijkbaar erg veel dorst of zin in een bad, want hij vloog van het dak van de buren, op onze schutting, zo op de grond naast onze schuur. Met een schuin kopje wachtte hij de reactie van hubbie af en omdat hubbie niet reageerde kwam hij al snel dichterbij. Waar geen van beiden erg in hadden, was de aanwezigheid van onze reeds-op-leeftijd-poes Poekie, die zich, wat jagen aangaat, nooit te oud voelt. Zij zat achter de schuur en had perfect zicht op de landing van de merel. Toen de merel zich veilig waande en naar voren huppelde, sloop Poekie dichterbij, gereed om een sprong, waar een Ninja jaloers op zou zijn, te maken. Haar kontje wiebelde, haar staart ging strak van spanning... en ja hoor, met een grote sprong dook ze er boven op. Merel echter, was sneller dan zij en vloog hevig kwetterend weer terug naar het hoge dak van de buren.

Ook vandaag was hij er weer. Vanaf het hoge dak deelde hij de hoogste noot.

Ik kon me net inhouden om niet te applaudisseren voor hem. (De buren zouden me voor gek verklaard hebben, denk ik). Ik weet zeker dat hij zin had om een bad te komen nemen, maar met drie monsters in de tuin, waagde hij het toch maar niet. Dit zou een reine death-wish zijn...

Mijn monsters deden alle drie alsof ze lagen te soezen in de late na-zon. Droppie lag met zijn rug naar de merel toe, maar ik hoorde aan het 'watertanden' dat hij de merel volgde in de weerspiegeling van de ruit van de woonkamer.

Droppie 'watertandend'

Minoes deed alsof ze zichzelf een stevige wasbeurt gaf, maar in de tussentijd, keek ze met regelmaat naar de dikke, verse hap op het dak. 

Minoes

Het kleinste monster had er lak aan. Ze keek de merel regelrecht in zijn ogen.....

Ukkie

'Kom maar op, als je durft. Ik lust je rauw'. En dat was nou net even te veel voor onze stoere merel. Hij stopte met fluiten en vloog terug naar zijn nest.

Morgen weer een nieuwe dag!

Laat je licht schijnen

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis,
waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon, aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God?
Dat je je kleiner voordoet dan je bent
komt de wereld niet ten goede.

Er is niet verheffends aan je kleiner voor te doen dan je bent,
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker gaan voelen.
Wij zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet in slechts enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen
onbewust toestemming dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze angst,
bevrijd onze aanwezigheid automatisch anderen.

Nelson Mandela, inaugurele rede 1994

**********

Tot drie keer toe hoorde ik deze week de uitspraak 'Laat je licht schijnen!'. Ik moest denken aan een deel van de toespraak van Nelson Mandela, zoals hierboven gedrukt staat.

Daarnaast hoorde ik deze week iemand tegen mij zeggen, dat als iets echt belangrijk is, dat dit in drievoud naar je toekomt. Hoe belangrijk is nu dan deze opdracht?

Ik wil er zelf niet al te veel over zeggen, immers de woorden van Nelson Mandela bevat genoeg stof om over na te denken!

 

Pioenrozen

Het begon zo goed, begin mei. Kleine, groene stengels staken de kop op boven de bruine aarde. Je zag ze letterlijk groeien, met de dag, met centimeters tegelijk. Een mooi gezicht... En het waren er weer meer dan vorig jaar.

In een paar weken tijd zag je knoppen verschijnen. De zon voorzag het groen van voldoende warmte en licht. Ik verheugde me op het uitkomen van de knoppen. Mooie, roze pioenrozen, had ik in het vooruitzicht.

De regen van de laatste week heeft de stengels doen buigen en de knoppen zijn wel opengebroken, maar nattigheid is iets wat ze niet echt prettig vinden. Dan is hen een kort leven beschoren.

Na ons avondeten kon ik het niet meer aanzien. Na de zoveelste regenbui van vandaag, hadden de takken een dieptepunt bereikt. Ik wist dat ik 'ergens' een grote vaas had staan, stoffig weliswaar, maar groot genoeg om wat pioenrozen te kunnen bergen.

En daar staan ze dan, midden in mijn huiskamer! Ik kan zien dat ze me dankbaar zijn, want in nog geen uur tijd zijn ze rechtop gaan staan en laten ze fier hun hartje zien. Bloemen die dreigden te verzuipen buiten, laten nu, uit alle macht zien, hoe mooi ze zijn en wat ze waard zijn.

Na een dag van boodschappen, stoffen, zuigen, soppen en dweilen is het goed relaxen, met zo'n prachtig uitzicht!
Ik geniet!!

25 jaar jubileum Geveke/Pon Power

Foto receptie plaatsten...

Weer een feestje vandaag. Hubbie's werkgever heeft hem in het zonnetje gezet vandaag. Niet geheel onverwacht, aangezien hij 25 jaar trouwe dienst bewezen heeft.

Hij was nog geen 25 jaar oud toen hij als uitzendkracht begon bij Geveke Motoren in Papendrecht. Van onderdelenverkoop (parts balie) naar ruildelen en zo naar Reman en Warranty. Nooit overwogen om van werkgever te veranderen. Waarom ook? Hij had het altijd naar zijn zin. Zoals vandaag verteld werd in een speech, is hubbie iemand op wie men kon bouwen. Accuraat, geduldig, flexibel, collegiaal, behulpzaam en loopt hij blijkbaar altijd met een smile op zijn gezicht.


Wie John kent, weet hoe rustig en onopvallend hij is. Hij houdt er niet van om in de belangstelling te staan. Zo'n dag als vandaag is dan ook een uitdaging voor hem; niet alleen met betrekking tot de speech, maar ook tot de goed verzorgde receptie die volgde. 


Ik dacht dat ik hem goed kende, maar zo bescheiden als dat hij is, heeft hij me nooit verteld dat men hem Caterpillar's Reman-specialist noemde. Een leuke anekdote om te horen dat hij 'internationale faam' kende - hij werd door allen gebeld voor hulp.
Ik was verrast... 


Het was een leuke middag. Hij werd omringd door fijne collega's. Ik heb de sfeer van het bedrijf even mogen proeven en ik kan me wel voorstellen dat John nog minimaal 15 jaar zal willen blijven. 


Hmmm... misschien moet ik de vacaturelijst ook maar eens bekijken...!

De meeste dagen.. maar niet deze

De meeste dagen van het jaar zijn niet bijzonder. Ze beginnen en ze eindigen en laten geen blijvende herinnering achter. De meeste dagen hebben geen invloed op het verloop van ons leven. Woensdag 6 juni is zo'n dag.

Of misschien toch niet helemaal... Het is nog maar de vraag of deze dag geen blijvende herinnering bij mij achter zal laten en ik betwijfel of deze dag geen invloed heeft op het verloop van mijn leven...

Om 10.00 uur zat ik nog in de collegebanken en zoog ik het laatste stukje informatie op als een spons, om ca. 17.30 uur samen met wat medestudenten op een terrasje te toasten op onze diploma's. 

Zelden heb ik gewerkt met zulk een fijne groep mensen. Respect en veiligheid vierden hoogtij. Mensen, die ik niet of nauwelijks kende, opende zich als pioenrozen in mijn tuin, zodra de eerste zonnestralen hun bladeren raakt. Dit door op een correcte manier te communiceren, te reizen naar de kern, dat is wat ik geleerd heb. 

Ik heb veel geleerd over mezelf. Eye-openers zoals het beheren van mijn energie, door het opmaken van mijn energiebalans of het onder de loep nemen van mijn normen en waarden. Het leren ont-moeten of het eigen maken van het veranderen van gesloten vragen in open vragen. Het gaf mij inzage in wie ik ben en hoe mezelf te uiten. Meest van al heb ik geleerd om beter te luisteren. Al wat ik geleerd heb maakt dat ik nooit meer dezelfde 'Lies' zal zijn die ik was.
 
Het behalen van dit diploma is slechts een begin. De eerste stap - de kleuterschool in het hele proces. In augustus/september ga ik verder met de volgende stap. Twee jaar lang zal ik bezig zijn met het verfijnen van de stof. Spannend! 


Ik heb er zo'n ongelooflijke zin in! 

Geen woorden nodig..

Memory Lane

Buiten regent het dat het giet. Ik bedenk dat de plantjes en bloemen buiten het nodig hebben. Ik voorzie een dag van veel binnen zitten. Vandaag heb ik geen fut om een lange wandeling te gaan maken. Ik gebruik mijn energie om het huis op orde te krijgen. Niet dat dit onder mijn 'hobbies' valt, maar het geeft me wel rust en een tevreden gevoel als een en ander weer glad en vooral schoon is.

In een schone studeerkamer hoop ik mijn lessen voor woensdag voor te bereiden en als ik nog tijd over heb, dan wil ik nog even wat schrijven. Zomaar, pen op papier en schrijven wat er in je op komt. Het werkt voor mij praktisch altijd. Soms rollen er mooie stukken uit. Zomaar, uit het niets.. Voel me dan net een doorgeefluik. Maar is dat niet zo met elk talent? Doorgeven van de ene Hand, door mijn hand in jouw hand?

Ik word gestoord in mijn denken... de telefoon. Aan de andere kant hoor ik mijn zusje. Ze kan vandaag niet naar haar (volks-)tuin. Ze kan haar draai niet vinden en ze dacht aan mij. We praten elkaar even bij over de de laatste nieuwtjes, onze zorgen en de leuke momenten van het leven om vervolgens over te schakelen naar onze jeugd.

Bitter-sweet moments, ze passeren de revue. Sommige herinneringen zijn humoristisch, andere zijn puzzels waar menig psychiater/psycholoog zich graag over zou willen buigen. We vullen elkaar aan en/of verbeteren elkaar. Het voelt zo goed. Wat ben ik blij met haar als mijn zus.. Mijn blonde zus, zo uniek... We lijken op elkaar en eigenlijk ook weer helemaal niet...

Ik heb een afspraak buiten de deur, als ik een heel uur later de telefoon weer neerleg. Ik ga fluitend naar boven... Mijn dag kan niet meer stuk!

Killing me softly...

Deze week voelde als chaos - 
Ik kon deze week maar niet begrijpen waarom ik Hubbie niet goed om me heen kon verdragen en vond dat hij niet zo veel moest zeuren! Het kostte me moeite om niet geprikkeld te reageren...

Ik kon niet begrijpen dat ik toch snoepte, ondanks het feit dat ik in de week vooraf begonnen was met Weight Watchers! Vorige week ging zo goed...

Ik kon maar niet begrijpen dat ik moest huilen om een film, waarvan ik de inhoud zo goed kende! De beelden raakten me... alweer!

Ik kon maar niet begrijpen waarom ik mijn huishouden maar niet op orde kreeg! Frustrerend gewoon.

Het is iedere keer weer verrassend... en iedere keer tuin ik er weer in. Voor lange tijd zag ik de regelmaat, maar nu ik de 50 gepasseerd ben en mijn maandelijkse stonden niet meer regelmatig zijn, ben ik vergeten hoe het was.

Toen wist ik dat ik over-prikkeld kon raken over niks. Toen aanvaardde ik het feit dat de tranen wat sneller over mijn wangen biggelden. Toen hield ik rekening met het feit dat de trek in vooral chocola kon toenemen. Toen nam ik het voor lief dat mijn hoofd meer chaos creëerde!  In de week vooraf, zorgde ik dat niet zoveel afspraken buiten de deur maakte en dan kwam alles goed.

Echt, dit is wat hormonen met mij doen! En dit valt nog mee....
Er zijn vrouwen, die in deze periode van de maand een moord niet schuwen!

So be aware!!

Impulsiviteit

Impulsiiteit... ja, dat woord ken ik wel. Een werkwoord dat doorspekt is in mijn levenswandel. Het heeft mij regelmatig in de problemen gebracht en aan de andere kant cultiveerde het ook mijn creativiteit, mijn talenten en waren de eindresultaten goed, misschien zelfs wel prachtig.

Toen ik vanochtend opstond had ik grootse plannen. Er moesten nog boodschappen gedaan worden. Uiteraard lag er weer was op mij te wachten (ja, alweer!) en zo had ik weer een enorme to-do-lijst, waar ik niet zoveel zin in had.

Terwijl ik de huiskamer opruimde, liep ik tegen een van mijn manden die gevuld zijn met kookboeken. De manden helpen mij bij het organiseren, maar ze zijn een doorn in mijn oog. Liever had ik een boekenkast gehad, waarin ik mijn boeken overzichtelijk kan 'file -n'.

En ping.... daar komt mijn impulsiviteit om de hoek kijken. Het kostte mij slechts enkele minuten om mijn hubbie te overtuigen om alles in de steek te laten en even langs een bekende meubelfabrikant te rijden. Min of meer om 'even te gaan kijken'. En toen ik 'm zag, zei ik zonder nadenken 'ja'. Je snapt het natuurlijk al wel... gisteravond had ik er een boekenkast bij in mijn kamer en staan alle boeken nu netjes gerangschikt op de planken. Er was zelfs nog plek voor al mijn studieboeken en de nog-ooit-te-lezen boeken, die verspreid lagen door mijn huis.

Een pracht resultaat toch? Het feit dat mijn was er nu nog ligt en dat het grootste deel van de boodschappen nog steeds gedaan moeten worden.. daar moet je maar even aan voorbij gaan.

Impulsiviteit hielp mij beslissingen nemen, waar ik, als ik er lang genoeg over zou nadenken, niet meer zou durven om er ja tegen te zeggen. Voor mij heeft het gewerkt om met ogen dicht een stap in de richting van onbekende plekken te nemen, om later tot de conclusie te komen dat het de beste beslissing van mijn leven is geweest.

Dat ik bijzondere beschermengelen aan mijn zijde heb, dat is mij wel duidelijk. Als ik terug op de impulsieve daden in mijn leven, dan ben ik verbaasd dat er maar weinig gebeurtenissen zijn die vervelend voor mij hebben uitgepakt. Zoals bijvoorbeeld de gebeurtenis op 13-jarige leeftijd.

Mijn ouders, mijn zusje en ik vierden onze zomervakantie in Italie. Ik had een aantal aardige jongelui leren kennen. Weliswaar wat ouder dan ik, maar dat vormde geen probleem. Dat ik hun taal niet sprak, leek ook geen probleem. Een van de oudere jongens had een motorboot. Hij nodigde ons uit om te leren waterskiën. Helemaal geweldig! Mijn ouders gaven mij oogluikend de vrijheid om met deze jongelui op te trekken. Ze waren charmant en aardig.

Aan het einde van de week waren enkele van mijn vrienden niet aanwezig en bracht ik de dag door met twee jongens en nog een ander meisje. Ik begreep uit de handgebaren dat ik uitgenodigd werd om met een motorbootje naar de overkant van het meer te varen. En impulsief als dat ik was, ben ik zonder meer in de boot gestapt. Een uur later arriveerden we aan de overkant.....

En nog geen tien minuten later stonden er twee zeer boze vaders naast ons, die dankzij de tip van mijn jongere zusje, achter ons aan gevaren waren om ons terug te halen. Op zijn vraag 'WAT IK WEL NIET DACHT!' kon ik hem geen antwoord geven. Ik had niet gedacht....

Ik kon het woord impulsief destijds nog niet spellen, maar dat heeft mijn vader mij geleerd. En hoe!!